همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤١

رفتن عبد الرحمان بن اشعث به حرب زنبيل و مخالف شدن او با حجاج بن يوسف و بازآمدن به حرب حجاج

گريزان بشد لشكر ميمنه * به غارت ببردند يكسر بنه

دوم حمله بردند و گشتند تيز * بشد لشكر شام اندر گريز

نمىرفت حجاج ملعون ز جاى * به دو گفت سفيان با عقل و راى

كه شد لشكر شاميان در گريز * تو با جان شيرين چه دارى ستيز 105

از اينجا به فرمان من بازگرد * مكن خويشتن خيره در زير گرد

چو بشنيد حجاج از او آن سخن * ز اسب اندرآمد گوِ پيلتن

بزد بر زمين زانوى خود پليد * بيازيد و شمشير كين بركشيد

به سفيان ابرد چنين گفت مرد * كه مردن مرا بهتر اندر نبرد

كه زنده به ننگ اندرون ناپديد ( ؟ ) * چه بيغاره بايد ز هر تن شنيد 110

نيم كمتر از مصعب اندر مصاف * كه تنها تن خويش كرد او طواف

به نام نكو كشته شد شيرمرد * به ننگ آن دلاور نشد زير گرد

ز مختار كمتر نباشم به جنگ * كه تنها بكوشيد از نام و ننگ

تن خويشتن را به دشمن نداد * بلى داد بىمر سران را به باد

چو بشنيد سفيان ابرد چو باد * بيامد بر لشكر شام شاد 115

به آواز با لشكر شام گفت * كه اين نام در ننگ نتوان نهفت

ستادست حجاج تنها به جنگ * پياده بر آن دشت همچون پلنگ

گر او كشته گردد در اين گيرودار * ز عبد الملك‌تان به جان زينهار

نباشد ، يكى لحظه گرديد باز * ز پستى برآريد سر بر فراز

چو مجروح كرد او تنى چند مرد * و يا اندرآمد سرى زير گرد 120

اگر بازگرديد آنگه رواست * به صبر اندرون دردها را دواست

به فرمان سفيان يل نامدار * سوى رزم شد زآن سپه ده هزار

سپاه عراقى پراكنده بود * در ايشان فتادند مانند دود

به كشتن گرفتند ز اهل عراق * فتوحى قوى بود از آن [ اتفاق ]

هزيمت برفتند آن كوفيان * فتادند شامىسران در ميان 125

بكشتند چندان ز كوفى گروه * كه شد دشت از كشته مانند كوه

از آن فتح حجاج را شد خبر * نمىكرد باور دل بىهنر

به گوينده گفتا نكوتر ببين * مبادا كه باشد فسو [ ن ] اندراين