همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٠

رفتن عبد الرحمان بن اشعث به حرب زنبيل و مخالف شدن او با حجاج بن يوسف و بازآمدن به حرب حجاج

به جان كرد بر نامور آفرين * كه حجاج را داد راه اندراين

بدانديش حجاج دل پرنفاق * سپه برد بيرون ز حد عراق

بيامد ز كوفه به سرحد شام * بر زيوه كردند آنگه « 1 » مقام

80 سپه را به هرجا پراكنده كرد * به پيرامن خيل خود كنده كرد

سوى بصره شد عبد رحمان ز راه * در آن بوم‌وبر بود خرم دو ماه

همه اهل بصره ورا گشت يار * ز عباد و زهاد و از مرد كار

فقيهان ملت ، بزرگان دين * بر او كرد هر تن به جان آفرين

هر آن‌كس كه با نامور يار شد * ز عبد الملك نيز بيزار شد

85 به نفرين حجاج بگشاد لب * بر او آفرين‌خوان شده روز و شب

كه آهنگ حجاج بدكار كرد * ورا پيش چشم سران خوار كرد

عجب نيّتى داشت حجاج شوم * بتر بود بدرگ ز گبران روم

تعصب‌گرى كردى آن بدنشان * بريدى به كين سر ز گردن‌كشان

پى آل مروان زدى تيغ و تير * گرفتى و كشتى و كردى اسير

90 همه خون آل على ريختى * به روز و به شب فتنه انگيختى

ندادى كسى را به جان زينهار * اگر پادشه بودى ، ار پيشه‌كار

بهانه گرفتى كه اين كار چيست * ورا در درون حب آل على است

نبودى به دل با كسى نيز دوست * دريدى بر اهل هنر مغز و پوست

هر آن كس كه او خون مؤمن حلال * كند ، كافر است آن سگ بدسگال

95 چو آمد محرم سر سال نو * ز من قصهء عبد رحمان شنو

برون برد از بصره يكسر سپاه * سوى رزم حجاج شد دين‌پناه

به نزديكى كنده آمد فراز * دلاور در رزم و كين كرد باز

برون آمد از كنده حجاج شوم * به كينه فزون بد ز گبران روم

عراقى سپه بد برون از شمار * نبد همچو درياش پيدا كنار

100 از آن ، چشم شامى سران خيره شد * بدان نامداران جهان تيره شد

چو كردند آن سروران اتفاق * يكى حمله آورد خيل عراق

( 1 ) رك