همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٩

رفتن عبد الرحمان بن اشعث به حرب زنبيل و مخالف شدن او با حجاج بن يوسف و بازآمدن به حرب حجاج

مقدم عطيه به پيش اندرون * سپاهش همه دست شسته به خون 50

سوى پارس و كرمان شد از گرد راه * بدان جايگه گشتش افزون سپاه

دگربار حجاج را خلع كرد * ز عبد الملك بود بيزار مرد

از آن كار حجاج را شد خبر * فرستاد پيكى چو مرغى بپر

به عبد الملك داد از آن آگهى * دماغ سران شد ز دانش تهى

مدد كرد حجاج را شهريار * فرستاد از شام بىمر سوار 55

روان كرد فرزند اشعث چو شير * بيامد به اهواز تند و دلير

طلايه برون كرد حجاج زود * فرستاد بر راه لشكر چو دود

به ذالحجه از سال هشتاد و يك * به‌هم برفتادند هر دو يزك

ز نزديك آن لشكر پرستيز * بشد خيل حجاج اندر گريز

به نزديك حجاج بازآمدند * جگر خسته ، دل پرگداز آمدند 60

ز اهواز حجاج گرديد باز * سوى بصره شد مهتر سرفراز

چو فرزند اشعث خبردار شد * جهان را به نوعى خريدار شد

از آنجا كه بد ، عزم اهواز كرد * دلاور درى از جفا باز كرد

ز دشمن در آن [ جاى ] مردان بكشت * زمان تا زمان گشت تند و درشت

به حجاج مهلب يكى نامه كرد * ز دانش در آن نامه هنگامه كرد 65

كه اين خيل كز تو بپيچيد سر * سپاه تو بودند اى نامور

دل‌آزرده گشتند از كار تو * نهادند رخ سوى آزار تو

به بوى زن و كودك و خان‌ومان * برفتند چون اژدهاى دمان

سوى خانهء خود نهادند روى * اگر تو شوى اين زمان جنگجوى

به پيكار ايشان ببندى كمر * بگيرى بر آن مردمان رهگذر 70

بكوشند با جان پى زاد و بود * ندارد تو را كوشش و رزم سود

ندارى تو در جنگ آن قوم پاى * بمان كوفه و بصره هر دو به جاى

تو را به كز آنجا شوى دور تر * بيايند اين لشكر كينه‌ور

چو فرزند و زن را ببينند روى * فرو ميرد اين آتش جنگ‌جوى

پس آنگه [ اگر ] جنگ سازى رواست * بگفتم تو را هرچه آن بود راست 75

چو برخواند آن نامه حجاج شوم * برون رفت حالى از آن مرزوبوم