همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٨

رفتن عبد الرحمان بن اشعث به حرب زنبيل و مخالف شدن او با حجاج بن يوسف و بازآمدن به حرب حجاج

بلاى شما خواست حجاج شوم * كه ننگ است نامش به هر مرزوبوم

سپاه ابو بكره زاين كشته شد * عبيد اللّه مير سرگشته شد

25 به خون شما ميل دارد امير * نخواهد بجز فتنه و داروگير

منم اين زمان با شما هم‌نفس * نگه كرد بايد يكى پيش‌وپس

چو گويند من عهد را بشكنم * همه نام نيكو به خاك افكنم

شوم باز با هندوان جنگجوى * يقين خون چو آب اندر آيد به جوى

بزرگان همه بانگ برداشتند * ز حجاج خون در جگر داشتند

30 بگفتند با مير فرزانه راست * كه حجاج ملعون بدانديش ماست

عدوى خداى جهان است مرد * به فرمان او چون توان كار كرد

به يك‌بار بيزار گشتيم از او * بساط بدى درنوشتيم از او

اگر ما بدين خصم يابيم دست * شود شاه زنبيل ما پست پست

به هند اندرون پادشاهى وراست * بدين مىكند كار اسلام راست

35 وگر كشته گرديم او را چه باك * فشاند به ما بر ، بدانديش خاك

همه مال ما را برد بهر خويش * فشاند به ما در نهان زهر خويش

بگفتند با عبد رحمان مير * كه ماييم با تو چو با شهد ، شير

بكردند بيعت ورا مهتران * بر او آفرين خوان دلاور سران

ز عبد الملك روى برتافتند * ز حجاج دون رنج مىيافتند

40 فرستاد نزديك زنبيل شاه * كه من برنگردم ز رسم و ز راه

براى تو اى مهتر انجمن * شدم دشمن جان حجاج من

كنون مىشوم نزد او جنگجوى * اگر من ورا اندر آرم به روى

ببرم سرش را فرستم برت * نيايم دگر پيش در كشورت

نخواهم ز تو جزيه اى شهريار * شما را شوم من به هر كار يار

45 وگر بر من آيد ز دشمن شكست * تو را بايد اى كامران بار بست

مرا دادى اى كامران زينهار * نگردى ز من دور ليل و نهار

نمانى كه بر من وزد باد سرد * بر اين عهد بستند و پيمان بكرد

فرستاد ميرى به شهر زرنگ * نشاندش در آن بوم و آمد به جنگ

سرافراز از سيستان بازگشت * چو اقبال با بخت انباز گشت