همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٧

رفتن عبد الرحمان بن اشعث به حرب زنبيل و مخالف شدن او با حجاج بن يوسف و بازآمدن به حرب حجاج

بشد عبد رحمان و لشكر ببرد * به سمّ فرس سنگ مىكرد خرد

به هندوستان رفت مانند پيل * تو گفتى مگر بود درياى نيل

ز زنبيل آن ملك بستد به تيغ * بباريد بر دشمنان همچو ميغ

فرستاد زنبيل نزديك مير * كه كوتاه كن فتنه و داروگير

از اين ملك چندان‌كه خواهى توراست * اگر سخت گيرند با من خطاست 5

از آن عبد رحمان به دل شاد شد * بباليد و چون سرو و شمشاد شد

به ياران چنين گفت آن كامياب * كه در صلح باشد سران را صواب

ببستند پيمان و كردند عهد * نمودند در كار آن جدوجهد

فرستاد نزديك حجاج مرد * از آن صلح زنبيلش آگاه كرد

بدان صلح حجاج راضى نبود * برآمد به سر بر ورا تيره‌دود 10

برآشفت و نامه فرستاد تيز * بر عبد رحمان دل پرستيز

كه رو عهد بشكن برآراى جنگ * مكن خود ز زنبيل كوتاه چنگ

سرش را به خنجر بيفكن ز دوش * به گردون رسان اى دلاور خروش

وگر تو نخواهى چنان گيرودار « 1 » * سپه را سراسر به قاسم سپار

تو دورى ز انديشه و عقل و راى * به بادى تنك مىبجنبى ز جاى 15

تو بىامر من هيچ كارى مكن * جز از حكم من اختيارى مكن

چو نامه بر پور اشعث رسيد * شد از غصه رنگ رخش ناپديد

سپه را سراسر بر خويش خواند * كسى را كه فرزانه بد پيش خواند

سخن‌هاى حجاج را بازگفت * ميان بزرگان به آواز گفت

بر آن مردمان خطبه كردند نغز * خطيب « 2 » خروشان بيا كند مغز 20

چنين گفت حالى بدان انجمن * پى مؤمنان كردم اين صلح من

بدان تا نگردند ياران هلاك * بلندى پديد آورم از مغاك

( 1 ) داروگير ( 2 ) لطيب