همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٦

رفتن عبيد اللّه بن ابى بكره به هندبار و حرب او با زنبيل

تو را در همه كوفه گر مايه نيست * پى آنت با هركسى . . . نيست

25 ندارى تو شرم از خدا و رسول * كه كردى ز زنبيل جزيه قبول

به خاك اندرون ريختى آب خويش * طريقى گرفتى نه لايق به پيش

به ننگ اندر آميختى نام را * به دام اوفتادى سرانجام را

بدين كار با تو نباشيم يار * بگفت اين و شد نامبرده سوار

برفتند با او دلاور سران * بزرگان دانا و نام‌آوران

30 ز كوفى سواران دو [ ره ] ده هزار * نهادند رخ را سوى كارزار

سوى حرب آن هندوان شد چو پيل * به نزديك زنبيل جوشان چو نيل

روان شعر مىگفت تا كشته شد * به خاك و به خون اندر آغشته شد

به قتل آمد از مؤمنان چل هزار * ز نادانى مرد ناهوشيار

عبيد اللّه بكره گرديد باز * جگرخسته و دل به گُرم و گداز

35 بماندند با او ز مردان كار * برون زآنچه شد كشته هژده هزار

ز تنگى در آن ره به جان آمدند * ز هر جاى جوياى نان آمدند

بخوردند يكديگران را ز جوع * چو كردند زى خانهء خود رجوع

. . . چنان كم شنود * عبيد اللّه بن ابى بكره بود

درآن قحط و تنگى به جايى رسيد * كه مدهش‌تر از وى زمانه نديد

40 در آن روز قحط آن دلاور بمرد * روان را به زارى و خوارى سپرد

ابو بردعه پور آن نامدار * به نزديك حجاج شد شرمسار

شد از غصه حجاج ملعون درشت * چنان سرورى را به زارى بكشت

دراين سال زنبيل با صد هزار * به هيبت برون آمد از هندبار

ستد باز از دشمنان ملك خويش * بكشت از مسلمان ز اندازه بيش

45 چو حجاج از آن كار شد باخبر * دلش گشت ز اندوه زيروزبر

به فرزند اشعث بفرمود مير * كه تا با سپه شد سوى داروگير

سپه داشت افزون‌تر از چل هزار * روان كرد حالى سوى هندبار

بديشان درم داد و دينار داد * سلاح و سلبشان به انبار داد