همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٥

رفتن عبيد اللّه بن ابى بكره به هندبار و حرب او با زنبيل

بگويم به كام دل دوستان * برت قصهء غزو هندوستان

بگويم چه ديد اندر آن روزگار * عبيد اللّه بكره در هندبار

همىرفت مردانه جوياى خون * بسى كرد از آن مشركان سرنگون

چنين تا ملك شاه زنبيل شاد * ورا اندر آن بوم [ و بر ] بار داد

به هرجا سپه كرد اندر كمين * در و كوه دشوار بود آن زمين

چو او زآن [ كمين‌گاه‌ها ] درگذشت * بفرمود زنبيل كز كوه و دشت 5

كمين برگشادند و بستند راه * سراسيمه گشت آن مسلمان سپاه

عبيد اللّه بكره درماند سخت * همىگفت با خود كه برگشت بخت

به زنبيل داد آن دلاور پيام * كه شمشير كين ماند اندر نيام

مرا راه ده تا شوم بازپس * نرنجانم از خيل تو هيچ‌كس

دگر سوى ملكت نرانم سپاه * تو باشى در اين بوم‌وبر پادشاه 10

نسازم دگر با سپاه تو جنگ * نيايم بر اين كوه‌ها چون پلنگ

چنين داد زنبيل هندى جواب * كه نبود پراكنده گيتى صواب

تو چون مرغ حالى به دام اندرى * اگر خود كبوتر شدى كى پرى

من از تو ندارم كنون دست باز * به فرمان ما اين زمان سرفراز

يكى نيمه از هرچه دادى به من * رها كن به‌زودى بدين انجمن 15

درم خواهم از تو هزاران هزار * ازآن‌پس كه من كرده باشم شمار

عبيد اللّه بكره از بيم جان * بداد آنچه او گفت اندر زمان

به لعنت ( ؟ ) خطى ديگرش بازداد * كه ديگر نيارند از آن مرز ياد

بكردند آن چارپايان شمار * ببردند يك نيمه در هندبار

سليح و سلب هرچه بد پخش كرد * عبيد اللّه بكره شد پر ز درد 20

بداد اين همه آن‌گهى راه يافت * به صد حيله از هند بيرون شتافت

چو آهنگ بيرون شدن كرد مرد * شريح ( ؟ ) از ميان گفتن آغاز كرد

عبيد اللّه بكره گفت از ميان * كه بردى تو آب رخ كوفيان