همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٣

خروج مطرف بن مغيره بن شعب

مبادا كه آن مطرف از ناگهان * بيايد بگيرد ز من اصفهان

فرستاد حجاج حالى سوار * ز مردان كارى دو ره يك هزار 55

بدانديش حجاج پركين‌ودرد * به نزد عدى سوى رى [ عزم كرد ]

ورا گفت با نامور شش هزار * به‌سوى صفاهان رو از رهگذار

به همدان يكى مرد بد قيس نام * فرستاد فرمان و آن‌گه پيام

كه اى نامور حمزه را بند كن * تو شو مير و امر خردمند كن

چو برخواند نامه ورا بند كرد * ز خويشان حمزه برآورد گرد 60

سوى اصفهان شد عدى با سپاه * وز آن‌جا به شهر قم آمد ز راه

سرافراز مطرف برون شد ز قم * سررشتهء بخت خود كرد گم

كشيدند صف هر دو لشكر به جاى * بكردند يكسر علم‌ها به‌پاى

فرستاد مطرف يكى نامدار * سخن‌گوى و پردانش و هوشيار

به رسم خوارج بيامد چو باد * سخن كرد از مذهب خويش ياد 65

بخواند آن سپه را به رسم و به راى * به دعوت به‌سوى كلام خداى

اجابت نكردند و كردند جنگ * روان شد ز هر جاى تير خدنگ

چو كيش سواران تهى شد ز تير * به سرنيزه رفتند در داروگير

[ بكشتند ] از يكدگر بىشمار * ز قلب اندرون مطرف نامدار

چو باد بزان بر عدى حمله برد * بزرگش همان بد همان بود خرد 70

بيفكند مردى صد از صدر زين * گرفتند بر گرد [ آن ] بىقرين

چو گردان لشكر برون تاختند * به نيزه ز اسبش درانداختند

به خنجر ز مطرف بريدند سر * تنش را فكندند بر رهگذر

سرش را ز نيزه برآويختند * به خاك اندر از خلق خون ريختند

ببريد بيخ خوارج همه * فرو مرد آن روز باد و دمه 75

ز كوه اندر افتاد مطرف نگون * بريدند سر از تن ديو دون

چو سال اندرآمد به هفتاد و هشت * ز اهل خوارج زمين پاك گشت

در اين سال عبد الملك بود شاد * خراسان و كرمان به حجاج داد

عراق و خراسان و مازندران * به فرمان او شد كران تا كران

مداين ورا بود تا دينور * ازاين‌جاى حجاج شد تاجور 80