همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٢

خروج مطرف بن مغيره بن شعب

بشد سمره نزديك آن نامدار * فزون بود با او ز سيصد سوار

30 كه حجاج شومش فرستاده بود * به نزديك مطرف كه آزاده بود

به دو مطرف نامبردار گفت * نخواهم ز تو مذهب خود نهفت

چو آن مذهب خود براو عرض كرد * پذيرفت آن دعوت آزادمرد

بشد پيش حجاج گردن‌فراز * ز مطرف سخن‌ها همه گفت باز

سرافراز مطرف به كردار باد * سوى شهر همدان روان گشت « 1 » شاد

35 برادرش حمزه در آن شهر بود * ز هر دانشى پيش او بهر بود

به مطرف چنين گفت كز من مگرد * مبادا كه از من برآرند گرد

به قم رفت مطرف از آن جايگاه * غلامى بدش عاقل و نيك‌خواه

به همدان فرستاد او را به شب * به نزد برادر امير عرب

ز حمزه درم خواست ، تير و كمان * بدادش همه مرد نيكوگمان

40 سرافراز مطرف چو انديشه كرد * به قم باز دعوت‌گرى پيشه كرد

همه اهل قم راه مطرف گرفت * ز خاك زمين راه رف‌رف گرفت

ز كاشان بزرگان فراز آمدند * به يارى بر رزم‌ساز آمدند

ز شهر مداين اميرى برش * بيامد ببوسيد دست و سرش

چهل مرد با نامور يار بود * دلير و سرافراز و هشيار بود

45 جوان‌بخت مطرف‌گو نيك‌پى * رسولى فرستاد رفتى « 2 » به رى

بَر والى رى ، سويد طفيل ( ؟ ) * كه بد نام بابش گزين سرجبيل « 3 » ( ؟ )

بكير ابن هارون دوم نامدار * ز خويشان مطرف بد آن كامكار

چو نامه بخواندند آن هر دو مير * برفتند نزديك مطرف چو تير

ببردند با خويش بىمر سپاه * قوىحال شد مطرف كينه‌خواه

50 اميرى بد [ ى ] در سپاهان سراك ( ؟ ) * سپه‌دار و لشكركش و بيمناك

فرستاد نزديك حجاج مرد * ز مطرف ورا زود آگاه كرد

كه در قم و كاشان قوىحال شد * چو طاو [ و ] س نر با پر و بال شد

مدد خواهم از تو در اين كار من * كه هستم در اين شهر بىيار من

( 1 ) كرد ( 2 ) رفتم ( 3 ) شايد ابو جبيله