همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣١

خروج مطرف بن مغيره بن شعب

يكى عروهء كامران بد به نام * دوم حمزهء آن نامدار همام

چو حجاج شد بر سر كوفه مير * نكو داشت آن سروران را خطير 5

خليفه به كوفه در آن غزوه بود * به فرمان حجاج رزم‌آزمود

عراق آن دلاور به حمزه سپرد * به ميرى همدان ورا نام برد

مداين به مطرف سپرد آن خطير * در آن بوم‌وبر گشت فرزانه‌مير

شبيب اندر آن بوم مىكرد جنگ * دل مطرف از كار او گشت تنگ

فرستاد نزدش رسول و پيام * كه چندين چرا مىكشى خاص‌وعام 10

چرا خون مردم خورى همچو شير * زنى بر دل مؤمنان تيغ و تير

شبيبش چنين داد حالى جواب * كه خون سگان را بريزم چو آب

تو فرزند اصحاب پيغمبرى * به قدر از مه و مشترى برترى

چرايى تو در امر مروانيان * كز ايشان نيابى تو الا زيان

جهان گشت از جور ايشان خراب * به مردم نمايند رنج و عذاب 15

به شام و سحر خون مؤمن خورند * به آيين اسلام و دين ننگرند

تو بارى ز حجاج برتاب روى * چه ريزى به خاك اندرون آب‌روى

چو بشنيد مطرف جواب شبيب * دماغش معطر شد از بوى طيب

بدان مذهب او دلش ميل كرد * نهفته همىداشت با خويش مرد

غلامى بد او را به عقل و به راى * به مطرف چنين گفت دانش‌نماى 20

كه اين كار بر تو نماند نهان * پراكنده گردد به گرد جهان

چو حجاج از اين كار يابد خبر * بگيرد تو را اى سپهر هنر

از اين شهر آن به كه بيرون شوى * ز حجاج ترسم كه در خون شوى

بزرگان لشكر بر خويش خواند * بر آنان « 1 » فراوان سخن‌ها براند

بشد دعوتى ديگر آغاز كرد * در ناز بر مردمان باز كرد 25

چو گشتند آن قوم بيعت‌پذير * ز شهر مداين برون رفت مير

ورا بيعتى بود با صد سوار * به حلوان شد آن مرد والاتبار

ز حلوان روان شد سوى دسكره * بدان تا كند كار خود را سره

( 1 ) وز آن