همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٠

خروج مطرف بن مغيره بن شعب

يكى گفت با مادر مهربان * ز راه لطافت به شيرين‌زبان

185 كه اول كه گفتند كاو كشته شد * به خاك و به خون اندر آغشته شد

تو گفتى دروغ است و اين نيست راست * حديثى كه گويند يكسر خطاست

چو گفتند ناگه كه پور تو مرد * روان را به داراى داور سپرد

نبود آن سخن را به نزدت فروغ * تو گفتى كه گويند يكسر دروغ

در آن‌دم كه گفتند [ گرديد ] غرق * زدى دست و سرپنجه بر روى و فرق

190 به نزد منت باز بايد نمود * كه دانستن راز اين از چه بود

زن نامور داد او را جواب * كه من ديده بودم ز اول به خواب

به وقتى كه بودم به دو بارور * جدا شد ز من آتش پرشرر

سپيده به نزد معبر شدم * بر مرد گويا مفسر شدم

[ به دو باز ] گفتم از آن خواب من * كه بودم ز آتش پر از تاب من

195 مرا داد مرد معبر جواب * كه با تو بگويم من از كار خواب

دهد ايزدت ناگهان يك پسر * كه بينى ز آتش ورا تيزتر

چو آتش بسوزد عدو را ز خشم * نظيرش نبيند زمانه به چشم

نه ميرد ، نه كشته شود كامياب * ولى غرقه گردد ز ناگه در آب

شبيب آن نگون‌بخت بىدين‌وداد « 1 » * ز مادر به تاريخ هفتاد زاد

200 دو افزون بد او را ز پنجاه سال * كه در آب شد غرقه آن بىهمال

سر آمد كنون داستان شبيب * بنال اى دل امروز چون عندليب

ز مطرف سخن‌گوى با اهل دين * بپرداز آن قصهء بىقرين

ز مطرف يكى طرف بربند چست * بپرداز اين داستان را درست

ز پشت مغيره بد آن نامور * كه شعب است آن كامران را پدر

برادر بد او را دو فرخ‌نژاد * چو خواهى ، كنم نامشان بر تو ياد

( 1 ) دادودين