همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٩

رزم لشكر شام و حجاج با شبيب

ز شامى يكى تن نشد بازپس * فرو بست بر نامداران نفس

بفرمود سفيان در آن داروگير * [ كه تا ] دست بردند گردان به تير

ز ابر كمان تير همچون تگرگ * بباريد بر تارك و خود و ترك

شبيب لعين در زمان حمله كرد * بدان تا برآرد از آن قوم گرد 160

فرستاد سفيان سوارى هزار * به يارى بر مردم نامدار

شبيب بنفرين شد از رزم دور * دلش سير گشت از سراى سرور

[ شب ] آمد از آن رزم گشتندباز * برفتند گردان نشيب و فراز

شبيب دلاور يل كامياب * همىخواست رفتن از آن روى آب

پلى بود بر آب صرصر بزرگ * بدان جايگه رفت مرد سترگ 165

شبيب بنفرين ناهوشيار * بر اسب قوى كا . . . خانه‌دار

به پيش اندرون بد يكى ماديان * از آن ماديان مرد را شد زيان

برآورد اسب سرافراز دست * سوى ماديان رفت چون پيل مست

چو بر ماديان رفت اسب سمند * درافتاد حالى ز تل بلند

نگون اندر افتاد اندر [ به رود ] * شبيب آن نفس [ داد ] جان را درود 170

شبيب بنفرين ز شوم‌اخترى * فرو شد به دريا ز بدگوهرى

برآمد چنين گفت آن كندوير * كه اين بود . . .

دگر ره فرو شد بداختر به آب * برآمد دگربار پردرد و تاب

چنين گفت كاين حكم و امر خداست * سر خلق بر آستان فناست

سيم ره فرو شد ، برآمد به درد * خدا را به نام دگر ياد كرد 175

پسين ره فرو رفت و نامد پديد * ز پيكار و كوشش فرو [ بست ] اميد

خبر شد ز ناگه بر مادرش * كه شد كشته فرزند نيك‌اخترش

چنين گفت مادر به مردم جواب * كه هرگز نشد كشته آن كامياب

دروغ است و باور مداريد اين * كه برجاست آن سرور بىقرين

. . . نزدش خبر * كه مروان جوانمرد والاگهر 180

نمردست ، مادر بدان قوم گفت * نرفتست آن نازنين در نهفت

چو گفتند كافتاد مهتر در آب * دلش گشت بر آتش غم كباب

خراشيد رخسار و ببريد موى * به رخ بر ز ديده روان كرد جوى