همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٨

رزم لشكر شام و حجاج با شبيب

از آن كار حجاج آگاه شد * فروزنده چون بر فلك ماه شد

بفرمود تا نامبرده حبيب * رود بر پى نامبرده شبيب

ز كوفه سوى حد انبار شد * شبيب دلاور خبردار شد

135 بيامد بداختر به دامان كوه * برفتند خيلش گروها گروه

براى شبيخون بياراستند * [ وز آنجا ] چو شب گشت برخاستند

نيارست خفتن در آن شب حبيب * ز بيم شبيخون و مكر شبيب

بفرمود تا جمله در صدر زين * نشستند و كردند هرجا كمين

چو شد نيمه‌شب گشت پيدا شبيب * بزد خويشتن بر سپاه حبيب

140 كمين برگشادند مردان كار * بكشتند از خونيان سىهزار

چنان رزم كردند تا روز گشت * چو خور بر شب تيره پيروز گشت

جگرخسته برگشت از آنجا شبيب * نشد بر پى او سپاه حبيب

شبيب بداختر ز حد عراق * برون رفت دل پر ز مكر و نفاق

در آن كوه‌ها شد به كرمان‌زمين * همى بد چو شير ژيان در كمين

145 بخفت اندر آن بوم‌وبر چار ماه * چو آسوده شد كرد رخ را به راه

سوى كوفه برد ازقضا تاختن * نبد كارش الا سر انداختن

خبر داشت حجاج از آن شوم‌پى * برون كرد گردى چو كاو [ و ] س كى

كه سفيان « 1 » بن ابردش نام بود * امير همه لشكر شام بود

سه ره يك هزار از دليران كار * گزين كرد و با خود ببر [ دى سوار ]

150 سوى رود صرصر شد از گرد راه * كه آن جايگه بد شبيب و سپاه

دوصد مرد بد با شبيب دلير * سوى حرب سفيان روان شد چو شير

هم از گرد ره حمله‌اى كرد سخت * نجنبيد سفيان پيروزبخت

سپه را بفرمود آن پاك‌راى * كه يك تن نبايد كه جنبد ز جاى

هر آن كس كه جنبد از اين‌جاى مرد * توانم به صبر از عدو دست برد

155 پذيرفت آن جمله سفيان شير * قدم را فشردند خيل دلير

شبيب بدانديش بىدين‌وداد * سه حمله بياورد مانند باد

( 1 ) سفيان بن الابرد الكلبى