همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٧

رزم لشكر شام و حجاج با شبيب

سپاهش ز اسبان به زير آمدند * به ناكام در كام شير آمدند 105

چو شيران يكى حمله بردند باز * بر آن شاميان از نشيب و فراز

نرفتند آن نامداران ز جاى * فشردند چون كوه بر جاى پاى

سرافراز حجاج تكبير كرد * بفرمود حالى به مردان مرد

چنان بود فرمان به مردى هزار * كه گشتند بر پشت اسبان سوار

برفتند اندر پس دشمنان * به زهر آب دادند يكسر سنان 110

سرافراز خالد به پيش اندرون * روان كرد بر خاك درياى خون

به پيش اندرون رفت خالد چو تير * كه فرزند عتاب بود آن هژير

مصاد بنفرين درآمد به جنگ * [ همى ] تاخت خالد به‌سان پلنگ

يكى نيزه زد برگرفتش ز زين * زدش از سر خشم و كين بر زمين

به زير آمد از اسب چون پيل مست * ببريد از تن سرش برنشست 115

به خيل شبيب اندر افتاد مرد * فراوان از آن دشمنان پست كرد

غزاله زن نامبرده شبيب * به پيش صف آمد بسان نقيب

برآويخت با خالد سرفراز * به دست اندرون نيزه‌اى بس دراز

بزد نيزه بر خالد بىنظير * به سر داشت ، جوشن سوار خطير

سر نيزه زآن زخم برهم شكست * به شمشير يازيد آن شيردست 120

بزد آن زن كامران را بكشت * سپاهش به يك ره نمودند پشت

شبيب از غزاله چو شد باخبر * دلش گشت از غصه زيروزبر

بدانست و آمد پس اندر سپاه * به چشم اندرش گشت گيتى سياه

به اسب اندرآمد چو اسفنديار * بفرمود تا شد سپاهش سوار

بدانست حجاج دل پرستيز * كه خواهد شدن دشمن اندر گريز 125

به اسب اندرآورد حجاج پاى * چنين گفت با مهتران تيره‌راى

كه هركس نشينند بر اسب خويش * كه خواهد بدانديش باشد ز پيش

به يك‌باره گشتند گردان سوار * شبيب بداختر چو باد بهار

سپه را به پيش اندر افكند تيز * پس آنگه شد [ آن ] بدنشان در گريز

يكى زآن دليران روز نبرد * نيارست رفتن به دنبال مرد 130

شبيب دلاور گذر كرد از آب * ببريد جسر آن يل كامياب