همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٦

رزم لشكر شام و حجاج با شبيب

زره دامن خويش زد بر كمر * به پيش صف آمد سپهر هنر

نشست از بر كرسى آن نامدار * پياده شد آن‌كس كه بودى سوار

80 بفرمود حجاج تا شاميان * ببستند خون ريختن را ميان

سويد سليم اندرآمد چو گرد * بر آن شاميان ناگهان حمله كرد

ز شامى دليران برآمد نفير * بر آن نامداران فشاندند تير

ز پيكان پولادشان تن بخست * نماند اندرآن سركشان [ پا و دست ]

نبردند با جان شيرين ستيز * چو آسان برفتند اندر گريز

85 ازآن‌جاى حجاج شد پيش‌تر * ببردند كرسى بر نامور

شبيب اندرآمد به ميدان چو باد * يكى حمله آورد از بامداد

شبيب اندرآمد به گرز گران * نرفتند از پيش ، شامى سران

فشردند چون كوه بر جاى پاى * نرفتند از آن حملهء او ز جاى

چو كردند آهنگ رزم شبيب * ز اقبال بد شاميان را نصيب

90 شبيب از بر شاميان گشت باز * به‌سوى صف آمد يل رزم‌ساز

دگربار حجاج تكبير كرد * به پيش صف اندر شد آن شيرمرد

نشست از بر كرسى آن سرفراز * به دست اندرون داشت رمح دراز

شبيب بنفرين به دل پر ز بيم * بفرمود تا شد سويد سليم

دوصد مرد را برد با خويشتن * بيامد پس لشكر صف‌شكن

95 بشد عروة بن مغير ، چو شير * به نزد سليم آن سوار دلير

چو اقبال را بود سر در نشيب * سويد سيه‌روى دل پرنهيب

از آن جنگ و پيكار و كين بازگشت * به نزد شبيب آمد از راه دشت

شبيب نكوهيده گفت اى دريغ * كه شد ماه اقبال ما زير ميغ

بگفت اين و بر شاميان حمله برد * به گرز گران خلق را كرد خرد

100 به جنگ ايستادند شامى گروه * نگشتند از رزم كردن ستوه

دليران شامى برون آمدند * پياده طلبكار خون آمدند

شبيب از ره خشم با خويش گفت * كه كارى نو آمد برون از نهفت

به رزم اندراين شاميان ديگرند * ز كوفى به صد پايه بالاترند

پياده شد از اسب حالى شبيب * غم آمد از آن دشمنانش نصيب