همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٥

رزم لشكر شام و حجاج با شبيب

زنى بود چون شير شمشيرزن * شدى نزد شمشير او شيرزن

به شوهر چنين گفت آن كامياب * كه امشب چنان ديده‌ام من به خواب

كه در مسجد كوفه كردم نماز * همه مردم اندرپى من بساز

امامت نبودست كار زنان * شدم من ازاين‌روى بر سرزنان

بكردم يكى سخت سوگند ياد * كه گر كوفه را ما بگيريم شاد 55

كنم اين نماز اندر آنجاى من * شوم همسر شمع برپاى من

سرافراز حجاج با رام و كام * اميرى فرستاد حارث به نام

هزار و دوصد مرد با او به جنگ * به نزد شبيب آن دلاور پلنگ

چو حارث بيامد به حرب شبيب * شد از عمر خود آن جوان بىنصيب

به گرز آن سپه را به‌هم برشكست * چو بگشاد بازو و بنمود دست 60

گروهى گريزندگان از فر [ از ] * به نزديك حجاج رفتند باز

شبيب دلاور به كين و به قهر * از آنجا كه بد رفت نزديك شهر

دوم روز حجاج صف بركشيد * ز رزم بدانديش چاره نديد

غلامى كه مولاى حجاج بود * به ميدان درآمد به كردار دود

بر اسبى نشسته عقيلىنژاد * به جستن چو برق و به رفتن چو باد 65

به‌بر در يكى جوشن زاولى * به‌سر بر يكى مغفر كاولى

يكى نيزه چون گرزه مارى به دست * سوارش خروشيد چون پيل مست

شبيبش چو زآن‌سان به ميدان بديد * به كردار شير ژيان بردميد

گمان برد كاو هست حجاج شوم * كه ننگ است نامش [ در آن ] مرزوبوم

ز ناگاه گرزى بزد بر سرش * كه چون خاك شد بر زمين پيكرش 70

چو ديدش غلامى بدانديش بود * كه از وى دل عالمى ريش بود

به دل گفت آوخ از اين زخم سخت * كه افتاد بر فرق آن شوم‌بخت

سوى لشكر خويش گرديد باز * دگربار حجاج گردن‌فراز

غلامى دگر داشت طهمان به نام * به مردى فزون‌تر ز [ دستان سام ]

بفرمود تا شد به ميدان جنگ * گرفته يكى نيزه پيچان به چنگ 75

مصاد اندرآمد زدش تيغ زود * ز طهمان برآورد ناگاه دود

چو حجاج ملعون چنان ديد كار * پياده شد از اسب بر ره [ گذار ]