همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٤

رزم لشكر شام و حجاج با شبيب

همىگشت و مىخست [ مردان ] مرد * ز اندازه بيرون سپه قتل كرد

25 ز اول جوانان كوفه به درد * گريزان برفتند رخساره زرد

نهادند آن خيل رخ بازپس * نماند اندر آن رزمگه هيچ‌كس

يكى مرد بد عامرى عمر نام * ز خيل شبيب اندرون شادكام

در آن شب به عتاب ورقا رسيد * بزد دست و تيغ از ميان بركشيد

بزد بر سر مير عتاب تيغ * بباريد خون از حسامش چو ميغ

30 فغان كرد كاى نامداران من * به خاك اندرآمد سر انجمن

بكشتم امير سپه را به درد * به عالم نبد مثل عتاب ، مرد

سرش را بريدم به شمشير تيز * چو بشنيد خيلش بشد در گريز

بكشتند چندان در آن تيره‌شب * كه ماندند از آن نامداران عجب

شبيب نكوهيده تا صبحدم * از آن نامداران همىكرد كم

35 به قتل آمد از كوفيان ده هزار * چو شد روز روشن شبيب سوار

فرود آمد از اسب آن سرفراز * بكردند با او دليران نماز

منادىگرى كرد لشكر بگشت * كه بودند سرگشته بر كوه و دشت

كه هركس كه بيعت كند با امام * بر او گشت شمشير و خنجر حرام

ز بيم سر خنجر جان شكر * بر نامبرده نهادند سر

40 بكردند بيعت بدان نامدار * برفتند نزديك او بىقرار

بديشان همه خواسته بازداد * وز آنجا بيامد به كردار باد

به نزد در كوفه مانند شير * به گردش سواران تند و دلير

همان‌دم بيامد سپاهى ز شام * به نزديك حجاج با كام و نام

چو گفتند كآمد امير دلير * بغريد حجاج ملعون چو شير

45 بفرمود تا گشت لشكر سوار * برون رفت مانند باد بهار

به بيرون بزد خيمه آن نامجوى * فتاد اندر آن بوم‌وبر گفت‌وگوى

شبيب از دگرسو بيامد چو گرد * سرافراز آهنگ حجاج كرد

نبودش فزون‌تر ز ششصد سوار * زنى بود او را چو خرم بهار

زنى بود مردانه چون پور زال * شنيدم كه بد نام دلبر غزال

50 غزاله زنى نامبردار [ بود ] * به حرب اندرون شوى را يار بود