همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٢

آمدن حجاج بن يوسف به اميرى عراق

145 به تنها تن خويش با ده هزار * به يارى او مىكنم كارزار

هرآن‌كس كه آمد به فرمان من * نيارد برون سر ز پيمان من

شود پادشاه جهان سربه‌سر * چو من گردم اندر جهان تاج‌بر

مرا طاعت اكنون . . . كردن است * بر كردگار اين سخن روشن است

كسى كاو نيايد به دين اندرون * بريزند از او بر زمين جوى خون

150 به فرمان . . . سپهر جلال * شما راست خون خوردن اكنون حلال

به بد رفت آن مذهب از وى . . . * همىكرد نفرين بر او هور و ماه

چو سال اندرآمد به هفتاد و هفت * بسى بود اندر جهان گرد ( ؟ ) رفت

فرستاد حجاج مردى به شام * به نزديك عبد الملك شادكام

حديث شبيب لعين ياد كرد * كه آن بدنشان چند بيداد كرد

155 نه مختار كرد آنك اين مرد كرد * نه مصعب ، به هنگام جنگ « 1 » و نبرد

ولايت سراسر از او شد خراب * خورد خون مردم روان همچو آب

ندارد بداختر دوصد مرد بيش * در آن‌دم كه مىجنبد از جاى خويش

اگر صد بود لشكر ار صد هزار * گريزان شود از بر نابكار

يكى گرز دارد چو يك پاره كوه * به هرجا كه زد بر ميان گروه

160 كند مركب و مرد را همچو خاك * به مردى ندارد ز افلاك باك

از او لشكر كوفه ترسيده‌اند * چو آن زخم گرز گران ديده‌اند

برون كن سپاه دلاور ز شام * بر من فرست اى شه نيك‌نام

و گرنه ز ملك جهان دست باز * بدار اى جوان خسرو سرفراز

كه اين كار او برنتابد درنگ * نماندست در كار ما بوى و رنگ

165 چو برخواند نامه امام جهان * برون كرد حالى دو مرد از مهان

چو گشتند آن سروران نامزد * يكى پور سفيان ابن الازد

دوم گرد بد نامبرده خبير * سوارى سرافراز حمله‌پذير

ببردند با خويشتن شش هزار * سواران جلد از در كارزار

( 1 ) ننگ