همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢١

آمدن حجاج بن يوسف به اميرى عراق

چنين گفت با اهل كذب و نفاق * سگ‌اند اين فرومايه خلق عراق 120

سلام آيد از مهتر كامياب * نگويند آن را يكى تن جواب

زبان شما را ببرم به كام * به‌زودى برآرم در اين كار نام

دگربار گفتا به مرد دبير * كه آن نامه تكرار كن ناگزير

دگرباره آن نامه را برگرفت * به فرمان او خواندن از سر گرفت

چو آمد به‌سوى سلام از فراز * جوابش همه خلق دادند باز 125

چو برخواند آن نامهء دلرباى * ز منبر به زير آمد آن تيره‌راى

سوى دار سلطان شد از گرد راه * به گرد بداختر فراوان سپاه

پى رفتن آن خلق كردند ساز * فتاد اندر آن بوم‌وبر ترك‌تاز

فروتر از آن شهر آبى روان * همىآمد از خطهء نهروان

يكى جسر بسته بر آن آب سخت * به سنگ گران و به خاك و درخت 130

فرستاد حجاج چندى دبير * بر جسر نزديك آن آبگير

كه تا هركه از جسر كردى عبر * به حجاج رفتى از آنجا خبر

سه روز آن‌چنان خلق درمىگذشت * بر آن جسر چون باد بر كوه و دشت

به نزديك حجاج تيره‌ضمير * بيامد دوتا گشته يك مرد پير

به دو گفت كاى مرد دانش‌پژوه * يكى مردم افتاده دور از شكوه 135

در آن خيل مهلب مرا هست نام * چو فرمان مير است و امر امام

مرا طاقت رفتن امروز نيست * دل و دانش و بخت پيروز [ نيست ]

پسر دارم اى مير مردى جوان * به جاى من او گشت خواهد روان

چه فرمان دهد مير ، گفتا رواست * جوان به ز پيرى كه پشتش دوتاست

چو آن پير فرتوت گرديد « 1 » باز * به حجاج گفتا يكى سرافراز 140

كه اين مرد را هيچ دانى كه كيست * بگفتا ندانم بفرما كه چيست

عمير بن صايب ( ؟ ) اين نيز گفت * سخن‌هاى او را نشايد نهفت

نيابت به من داد آن نامدار * چو مىشد به نزديك پروردگار

منم اين زمان بر زمانه امام * به من مىشود كار ملت تمام

( 1 ) كردند