همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٠

آمدن حجاج بن يوسف به اميرى عراق

95 فرستاد يزدان مرا بر شما * زنم آتش خشم و كين در شما

اراجيف هركس كه گويد خبر * زبانش ببرم ، پس آن‌گاه سر

كسى كاو ز مهلب هزيمت گرفت * بيامد بدين شهر و قيمت گرفت

رود پيش مهلب از اين جاى باز * وگر آن‌كه جايى نشيند به راز

به يك جاى هرگز مياييد جمع * فروزان مباشيد مانند شمع

100 به شهر اندرون كس نيايد سوار * ز بازارى و مردم پيشه‌كار

كسى با كسى گر كند رزم ياد * سرش را ببرم به شمشير داد

زنش بيوه گردد ، پسر هم يتيم * ببينى تنش را فتاده دونيم

سران ( ؟ ) چون در خطبه اين‌جا رسيد * يكى هول در مردم آمد پديد

عمير كه آن سنگ در چنگ داشت * براى زدن بر سرش سنگ داشت

105 بيفتاد از دست او بىخبر * چنان منفعل گشت و آسيمه‌سر

ز آتش در آن مزگت افكند دود * به لرزه فتادند از او هركه بود

نكوهيده حجاج سوگند خورد * خدا را به نام مهين ياد كرد

كه من آنچه گفتم به جاى آورم * دل و روى كس در جهان ننگرم

شنيدم كه از مهلب نامدار * سپه [ آمد ] و كرد اينجا قرار

110 امان دادم اين مردمان را سه روز * چهارم چو بفروخت گيتى فروز

بگردم همه شهر شيب و فراز * يكى گر بود مانده آنجاى باز

سرش را ببرم به شمشير تيز * نبايد دراين كار بردن ستيز

ببايد شدن زود بستن كمر * شما را از اين كار كردم خبر

بر خويشتن خواند حالى دبير * به دو داد فرزانه فرمان مير

115 سر نامه آن نامور باز كرد * بر مردمان خواندن آغاز كرد

به اول ز عبد الملك بد سلام * چو اينجا رسيد آن دبير همام

همه خلق بر جاى خاموش بود * جواب سلامش فراموش بود

بدانديش حجاج شد تند و تيز * چنين گفت خواننده را از ستيز

كه اينك « 1 » دهن را مكن باز بيش * همىباش خاموش بر جاى خويش

( 1 ) كه اسك