همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٩

آمدن حجاج بن يوسف به اميرى عراق

ايا اهل كوفه من آن نيستم * به دل با شما مهربان نيستم 70

كه چون دست از پاى برهم زنند * گريزان شوم تا مرا نشكنند « 1 »

و يا چون دگر مهتران بىستيز * به بانگى شوم از شما در گريز

از اينش غرض بود پور زياد * ز نعمان دراين نكته آورد ياد

مرا مير عبد الملك زاين ميان * گزين كرد از انبوه كوفيان

ز اول دهانم ز هم باز كرد * چو دندان من ديده شد شادمرد 75

فرستاد دانسته اينجا مرا * مبينيد كوتاه و تنها مرا

كه دستم دراز است در كارها * خرد هست و مردى به انبارها

سعادت كه گشتست همراه من * ز اقبال وز دولت شاه من

بر اين دودمان برنيامد كسى * در اين غصه مردند مردم بسى

امير جهان داشت بسيار تير * نگه كرد و بگزيد يك‌يك امير 80

به دندان همه تيرها را گزيد * مرا از ميان همه برگزيد

چو اندر كمان خرد راند تير * بينداخت من بنده را ناگزير

بدانسته بد فعل اين كوفيان * كه با كس نرفتند خوش در ميان

شما را بسى فتنه‌ها در سر است * به سر بر شما را چهل افسر است

همه فتنه از سر به بيرون كنيد * مبادا كه نيرنگ و افسون كنيد 85

بداريد « 2 » از بد به يك‌بار دست * كه در دست من از هنر كارد است

درختى است در باديه سلمه نام * بود بر زمين برگ و شاخش تمام

به هم باز بندند برگش بجاى * كه تا مردم استند زيرش به‌پاى

زنم چوب چندان شما را به سر * كه گرديد « 3 » چون چرخ زيروزبر

ببرم سر بدسگالان بجاى * نمانم ز بدكيش يكتن به‌پاى 90

بدان را كنم از بدن پوست باز * بدان‌سان كه از چوب يا از پياز

ببندم شما را به يك جاى سخت * بدان‌سان كه بر سلمه برگ درخت

بدان‌سان كه اعرابى بىنصيب * زند چوب بر اشتران غريب

شما را كنم من بدان‌گونه نرم * كه از جفت در خانه ، داريد شرم

( 1 ) بشكنند ( 2 ) نداريد ( 3 ) كردند