همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٨

آمدن حجاج بن يوسف به اميرى عراق

45 چو پر شد ز مردم سراى خداى * نكوهيده حجاج آمد به‌پاى

به منبر يكى خطبه آغاز كرد * نبرد آن نگون ، نام جبار فرد

. . . خداوند بگشاد لب * بماندند از آن مرد مردم عجب

نكرد از رسول خداوند ياد * جهان بود در پيش چشمش چو باد

چو خطبه نكوهيده آغاز كرد * عمامه ز رخسار [ خود ] باز كرد

50 بگفتند كاين آن نژنداختر است * كه بر مشركان زمانه سر است

از اين بدنشان گشت كعبه خراب * روان كرد اندر حرم خون چو آب

عبيد اللّه كامران را بكشت * فراوان سران را به خون در سرشت

به اول بدانديش او [ راه ] كرد * ز هول و نهيبش فلك آه كرد « 1 »

بداختر به اول ز بد نام برد * ز مردم بدين لفظ آرام برد

55 چنين گفت بدرگ به هول و نهيب * كه هر كاو بدى كرد بيند نشيب

هر آن كاو سگى كرد از آن نگذرند * چو شد كشته ناگه سگانش خورند

كسى كاو بد آمد ز نابخردى * نشانم ورا بر سمند بدى

ز بالا نظر كردم اكنون به زير * سگانند زيرم نشسته دلير

ز گردن همه موىها ريخته * نگون از درختى برآويخته

60 بدان‌سان كه من كردم اكنون نگاه * بدان‌روى ، و اين ريش‌هاى سياه

عمامه بپيچيده اندر گلو * ببرم سران را به خنجر گلو

نظر مىكنم سوى مروان پير * نشسته چو بهرام و كيوان و تير

شود سرخ آن ريش‌هاى سفيد * ز خون تا ببريد از جان اميد

من آن نيستم اى نگون‌اختران * كه باشم به نرمى چو آن ديگران

65 كه ماليد آن خلق را همچو موم * بد آيد شما را از اين بخت شوم

اميران كه پيش از من اينجا بدند * گهى با سپه گاه تنها بدند

شكستند چون مومشان زير دست * نحورديت ( ؟ ) از پاى و كرديت ( ؟ ) پست

بدين يك سخن زآن سران كرد ياد « 2 » * كه بودند با دانش و دين و داد

على مرتضى و حسين و حسن * چو مختار و چون مصعب صف‌شكن

( 1 ) مرد ( 2 ) باز