همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٧

آمدن حجاج بن يوسف به اميرى عراق

بيا و در آن بوم‌وبر عدل كن * سياست به جاى آور و بذل كن 20

نگر تا چو آيى به كوفه درون * نگيرند آن مردمانت زبون

سپاهى كه از مهلب سرفراز * به پنهان سوى كوفه گشتند باز

هم اندر زمان باز مهلب فرست * اگر شب رسى هم در آن شب فرست

ممان تا يكى چشم برهم زند * و يا بر لب خشك ترنم زند

بروبوم مكه به يحيى سپار * سوى كوفه و بصره شو مردوار 25

چو فرمان به حجاج ملعون رسيد * ز مكه تن خويش بيرون كشيد

به كوفه درآمد پر از كينه بود * به مزگت شد آن روز آدينه بود

هم آن جامهء راه پوشيده مرد * به منبر برآمد چو باد و چو گرد

دلاور كمانى گرفته به دست * پر از هيبت و خشم چون پيل مست

همىگفت هركس ، كه آمد امير * عمامه به رخ بسته بد كندوير 30

ورا مردم شهر نشناختند * به مزگت ز هر جاى مىتاختند

به چشم سران اندرآمد حقير * كه كوتاه بد آن سگ كندوير

محمد « 1 » كه بد نام بابش عمير * چنين گفت بهر امام و امير

كه لعنت بر اين آل مروان دون * كه كردند اين مؤمنان را زبون

چنين ناكسان را فرستد امير * به جاى بزرگان دانش‌پذير 35

مقام على را به گبرى دهند * كلاه بزرگيش بر سر نهند

همىخواست آن مرد بينا و پاك * فشاندن بر آن مرد ناپاك خاك

ز منبر كشيدن نگونش به زير * يكى گفت كاى نامدار دلير

بمان تا سخن گويد اين بدنشان * پس آن‌گاه بر تاركش خون‌فشان

فصيح جهان بود حجاج شوم * نبد مثل او در همه شام و روم 40

محمد عمير آن دلاور پلنگ * يكى سنگ بگرفت محكم به چنگ

بدان تا پراكنده گويد به جاى * زند بر سر كافر تيره‌راى

همىگشت در كوفه چندى سوار * منادىكنان تند از هر كنار

كه مردم همه سوى مزگت روند * چو فرياد و فرمان ما بشنوند

( 1 ) محمد بن عمير الهمدانى