همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٥

رفتن حجاج به حرب عبيد اللّه بن زبير

كس از فكر مولا نه آگاه بود * سوى كار او عقل در راه بود

نظر كرد جرجير ، شد بدگمان * بترسيد از گردش آسمان 210

هراسى ورا در دل آمد پديد * ز خيمه سراسيمه بيرون دويد

همىخواست بر اسب گشتن سوار * چو آتش درآمد به دو نامدار

يكى تيغ زد كرد سر در خروش * به‌پاى اندر افتاد دستش ز دوش

كنيزان ز خيمه برون تاختند * تن خود بدان خسته انداختند

سرافراز بد تند و تيز و درشت * بزد تيغ و آن هر سه تن را بكشت 215

ببريد بر پا ز جرجير سر * به نيزه برآورد ، چون شير نر

وز آنجا كه بد كامران گشت باز * سر شاه بر نيزهء سرفراز

چو برگشت با آن سواران چو گرد * برآورد آواز و تكبير كرد

فرنگان چو ديدند بر نيزه سر * سراسيمه گشتند زيروزبر

بگفتند باهم سپاه لعين * كه بگشود خيل مسلمان كمين 220

برفتند « 1 » يكسر به دست و به پاى * پراكنده شد لشكر تيره‌راى

سوارى بشد همچو باد بهار * به نزد عبيد اللّه نامدار

كز اين‌گونه فتحى برآمد ز راه * بيا زود و پيش آر يكسر سپاه

نهادند سر نامداران به جنگ * هزيمت گرفتند خيل فرنگ

[ بكش ] تند چندان از آن خيل روم * كه شد لعل از خون دل روى بوم 225

دهان فرنگان پر از خاك شد * از آن بدنشانان زمين پاك شد

بد آن فتح را مايه پور زبير * فرو رفت دشمن چو او كرد سير

[ ا ] ز آن شيوه مردى ز گردن‌كشان * ندانست كس در زمانه نشان

نكردست رستم به مازندران * كه او كرد با آن سر كافران

همان نامبرده يل ، اسفنديار * نكردست با بدنشان گرگسار 230

نه سام نريمان نه گرشاسب كرد * كه او كرد هنگام جنگ « 2 » و نبرد

هم از معجزات رسول خداست * كه تدبير او گشت از آن‌گونه راست

نه بهرام چوبين نه بهرام گور * از اين‌گونه كردند بر خصم زور

( 1 ) بمردند ( 2 ) ننگ