همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٣

رفتن حجاج به حرب عبيد اللّه بن زبير

فرستاده را ابن حازم بكشت * ازآن‌پس كه زد بر رخش چند مشت

ازآن‌پس كه پر كرد مغزش به مشك * بر او بربپاشيد كافور خشك

به صندوق در كرد آن سرفراز * بر مادر او فرستاد باز

چهل روز از آن‌گونه بر دار بود * برآنجا تن نامبردار بود 160

تغيّر نكرد آن تن نازنين * تو گويى مگر گوى بد عنبرين

دميدى از آن دم‌به‌دم بوى خوش * بر آن‌سان از آن دار كرده بكش ( ؟ )

شنيدم كه عبد اللّه بىقرين * كه بادا بر او صد هزار آفرين

چو كردى نماز آن يل پاك‌راى * ستادى يكى روز سرور به‌پاى

كبوتر نشستى فراز سرش * به كردار چوبى بدى پيكرش 165

بزرگ است عبد اللّه بىهمال * به مردى فزون بد ز فرزند زال

يكى گوش كن اندر اين كهنه‌دير * ز من بشنو انشاى ابن زبير

شريف است عبد اللّه نامور * زبير ابن عوام بودش پدر

جويلد بود باب عوام گرد * اميرى سرافراز با دست برد

اسد بود باب جويلد كه شير * نرفتى به پيرامن او دلير 170

ز عبد العزى باشد او را نژاد * قصى و كلاب « 1 » آن دو نيكونهاد

شود متصل با رسول خداى * نبودست چون او يكى پاك‌راى

سزاى خلافت بد اندر جهان * بزرگى او كرد نتوان نهان

ز من مردى نامور گوش كن * ز رستم سخن‌ها فراموش كن

نخستين كسى كاو شهى را بكشت * به زخم سر تيغ چون شد درشت 175

سرافراز عبد اللّه شير بود * كه از حرب او اژدها [ سير ] بود

به ايام عثمان عفان مير * ز روم اندرون لشكرى بىنظير

بيامد بر آن خيل شاهى بزرگ * كه جرجير بد نام مرد سترگ

عبيد اللّه بن سرج ( ؟ ) بود مير * به روم اندرون اندر آن داروگير

سپه بود با شاه زناردار * فزون‌تر دو ده بار از صد هزار 180

سپاه مسلمان دو ره ده هزار * فزون‌تر نبود اندر آن كارزار

( 1 ) قصى بن كلاب