همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٢

رفتن حجاج به حرب عبيد اللّه بن زبير

بيفتاد از پاى بر خاك پست * زمانه درآمد دو دستش ببست

برفتند خيلى چو بارنده ميغ * بكشتند آن پهلوان را به تيغ

ز فرزند صفوان بريدند سر * ز عمار پور خزيمه دگر

135 سه سر بر سر نيزه كردند راست * فغان از دليران شامى بخاست « 1 »

بدانديش حجاج بىدين‌وداد * به شهر اندرآمد به كردار باد

دگر طارق ، آن بندهء كامكار * كه مولاى عثمان بد آن نامدار

تمامت بزرگان و اشراف شام * برفتند در كعبه دل شادكام

نكوهيده حجاج بىنام‌وننگ * يكى تيغ هندى گرفته به چنگ

140 تن مير عبد اللّه نامدار * بفرمود كردن بداختر به دار

چنين گفت طارق كه در شرق و غرب * كه كردست هرگز ازاين‌گونه حرب

كه عبد اللّه نامبردار كرد * نزايد به عالم از اين شيرمرد

زهى مادرى كاين‌چنين پور زاد * هزار آفرين بر چنان مام باد

به دو گفت حجاج كاى بىهمال * سرى را كه شد اين زمان پايمال

145 ستايش كنى ، دشمن مير بود * شب و روز با خنجر و تير بود

به دو گفت طارق كه بستايمش * چگونه در اين‌دم نيارايمش

كسى را كه نه ماه ، با ده هزار * به تنها تن خود كند كارزار

به تنها تن خويش هنگام جنگ * ز روى دليران ببريد رنگ

نيارست رفتن يكى تن برش * بيفتاد سنگ گران بر سرش

150 بيفكند سنگ گرانش ز پاى * ببرد اين‌چنين منجنيقش ز جاى

گر او را ستايش كنم من رواست * ز ياران پاك رسول خداست

ز حواريان بود بابش يقين * به نزديك پيغمبر بىقرين

همان مادرش دخت صديق مير * كه چون او نبودست روشن‌ضمير

بدانديش حجاج بىننگ‌ونام * سرش را فرستاد حالى به شام

155 چو عبد الملك آن سر مير ديد * ز شادى رخش همچو گل بشكفيد

به‌سوى خراسان فرستاد سر * بر ابن حازم جهان هنر

( 1 ) بخواست