همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١١

رفتن حجاج به حرب عبيد اللّه بن زبير

به مرگش مرا بخش صبر و ثواب * بگفت و بباريد از ديده [ آب ]

چو برداشت روى از سر خاك خشك * بياورد حالى يكى [ نافه ] مشك

يكى كاسه پر شكر و آب كرد * بياميخت مشك اندر آن آب سرد

دلاور به‌دست سرافراز داد * فرو برد شربت ، قدح باز [ داد ] 110

ز مادر بپرسيد آزادمرد * كه با من ببايد تو را ياد كرد

كه خاصيت شربت مشك چيست * چو بشنيد مادر از آن خون گريست

به دو گفت كاى پور فرخنده‌كار * شنيدم ز داننده‌اى زاين [ ديار ]

كه هر كاو گه رفتن خود ز جاى * خورد شربتى مشك با عقل و راى

گر او را نمانند كردن به خاك * چو باشند كرده به تيغش هلاك 115

اگر آن‌كه سالى فتاده به راه * بماند نگردد وجودش تباه

وگر نيز گردد تنش چوب خشك * هنوز آيد از جسم او بوى مشك

ورا مادر از مهر بدرود كرد * دو ديده پس از وى روان رود كرد

از آنجا بيامد سوى كارزار * ز پيش در كعبهء كردگار

پياده بر آن دشمنان حمله برد * بيفكند از پاى « 1 » پنجاه گرد 120

برون كرد از شهر بدخواه را * فرو بست بر دشمنان راه را

چو دشمن پراكنده شد بر فراز * سوى كعبه گرديد مردانه باز

ز صد مرد كمتر ورا يار بود * به رزم اندرون چرخ دوار بود

زمانى بياسود و شد رزم‌ساز * بيفكند بىمر ز بدخواه باز

ورا پور صفوان . . . دار شد * در آن درد و محنت گرفتار شد 125

چو بىمر از آن دشمنان كرد پست * سوى كعبه شد باز يزدان‌پرست

ز ناگاه از منجنيق گران * يكى سنگ پران ز دست سران

بيفتاد بر ركن كعبه چو باد * ز سختى بدان‌سان كه تير از گشاد

به صد پاره شد زود يك‌باره سنگ * بيفتاد بر روى ، آن تيزچنگ

بر آن خاك خونش روان شد ز روى * سراسيمه شد مهتر جنگجوى 130

ز بس خون كه از وى روان شد به جاى * سرافراز را راست شد دست و پاى

( 1 ) باد