همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٠

رفتن حجاج به حرب عبيد اللّه بن زبير

80 به حق بوده‌اى اندر اين كار تو * نبودستى از عدل بيزار تو

به خود خلق را راست خواندى به كوى * ز گفتار دانا نمىتاب روى

به حق بوده‌ام ، نامبردار گفت * نخواهم سخن را ز مادر نهفت

به حق بودم و كار حق كرده‌ام * پى مؤمنان خون دل خورده‌ام

به دو گفت اگر اين‌چنين رفت كار * كه گفتى و كردى در اين روزگار

85 به زنهار نزديك دشمن مرو * مكن خويشتن را به دشمن گرو

مكن نام خود را نهان زير سنگ * بياراى تا زنده‌اى بهر جنگ

وگر تو به باطل بُدستى امام * چرا كردى اين جنگ با خيل شام

كه تا شد ز مردم فراوان تباه * كه شويد شما را ، بگو زاين گناه

وگر زآن‌كه گويى به حق بوده‌ام * كسى را به باطل نفرموده‌ام

90 ضعيفم كنون چون سپاهم نماند * به جايى به مردم پناهم نماند

به ضعف اندراين كار نايد كمى * تو در كار دين حاكم و محكمى

كنون گر ضعيفى مينديش هيچ * ز رزم بدانديش خود سر مپيچ

به حق مرده بهتر كه باطل به جاى * نمانى تو اندر سپنجى سراى

چه ماندست عمر تو اى نازنين * چرايى پى زندگانى حزين

95 بمير و ميفكن تن خود به عار * برون رو چو مردان سوى كارزار

به مادر چنين گفت كاى مهربان * بگويم به نزدت به پانصد زبان

كه من در بزرگى نكردم ستم * برون بردم از ديدهء ملك نم

خدا را چه گويم ستايش توراست * نگويد خردمند الا كه راست

دهم تعزيت مادر خويش را * نهم زير پايش سر خويش را

100 به دو گفت مادر مگو اين سخن * چو تو رفت خواهى از اين انجمن

به‌زودى من آيم به دنبال تو * قوى باد وقت شدن بال تو

هم اندر زمان مادر نامور * سوى آسمان كرد آن پير سر

چنين گفت كاى پاك‌پروردگار * تو دانى نهان من و آشكار

ضعيف است اين پاك‌فرزند من * ازاو بود برجاى پيوند من

105 به روز اين دلاور بدى روزه‌دار * نمازش بدى در شب تيره كار

خدايا تو او را به فردوس بر * چو لطفت بپايد به . . . بر