همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٩

رفتن حجاج به حرب عبيد اللّه بن زبير

دوم روز ابرى برآمد سپيد * بزد برق و شد عالمى نااميد

به كعبه درون چند كس را بسوخت * سرافراز حجاج رخ برفروخت

دگربار فرمود تا منجنيق * نهادند و آمد برش جاثليق 55

و با شد در آن بوم و برزن پديد * بسى خلق گشت از جهان ناپديد

به نزديك عبد اللّه نيك‌نام * فرستاد حجاج يوسف پيام

كه تن را منه در دهان هلاك * برون آى درحال بىترس و باك

به زنهار من ، نى به زنهار خويش * پريشان مكن بيش‌ازاين كار خويش

[ خلاص ] تو يكسر بخواهم ز مير * به دانش كنم كار تو همچو تير 60

نماينده عبد اللّه شيرمرد * به گفتار او التفاتى نكرد

بدانست حجاج يوسف‌نژاد * كه بر مرگ دل ، مرد زيرك‌نهاد

[ بفرمود ] تا حرب كردند سخت * بريدند هر جاى بىمر درخت

بسى منجنيق گران ساختند * گران‌سنگ در كعبه انداختند

چو كار آن‌چنان اندرآمد به تنگ * كسى را نبد جاى و پرواى جنگ 65

[ به نزديك ] عبد اللّه نامدار * نبد هيچ‌كس مانده در گيرودار

بجز پور صفوان ناكام و كام * كه عبد اللّه اكبرش بود نام

دلاور بر مادر آمد به درد * ز انديشهء دشمنان روى زرد

. . . گفت دخت عتيق * كه اى مادر مهربان شفيق

ز من مردمان روى برتافتند * چو با من زر و سيم كم يافتند 70

دو فرزند رفتند از پيش من * شدند آن دليران بدانديش من

. . . مهترين پور من * حبيب آنكه بد مفخر انجمن

منم مانده تنها ز فرزند و يار * يكى نيست با من در اين كارزار

چو فرزند من پيش دشمن بود * ز من باشد اين آنچه بر من بود

[ فرستاد ] حجاج پيشم پيام * كه اكنون بكش تيغ خشم از نيام 75

بيا تا تو را كامكارى بود * ميان سران نامدارى بود

چه گويى ، روم پيش اين مرد من * بدارم سر از رزم و ناورد من

و يا جان به مرگ اى دلاور نهم * از آن به كه تن را به دشمن دهم

به دو گفت مادر كه اى پور من * ز شمع جمالت بود نور من