همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٨

رفتن حجاج به حرب عبيد اللّه بن زبير

به نزديك كوه منا جاى كرد * لوايى ز اقبال برپاى كرد

به ذى الحجه آن جنگ كوتاه شد * همه كس به كعبه در از راه شد

30 چو از كار حج بازپرداختند * دگربار جنگ و جدل ساختند

به مكه درون آن زمان قحط بود * برآمد ز مردم به يك‌باره دود

نبود اندر آن شهر اكل « 1 » طعام * به جان آمد از دست غم خاص‌وعام

به بيرون فراخى بد و خرمى * شد از شهر بيرون بسى آدمى

سرافراز حجاج انعام كرد * بر او همه خلق آرام كرد

35 ببخشيد بر مردمان نان و آب * بر او آفرين‌خوان شده شيخ و شاب

به شهر اندرون ماند حالى امير * برش چند تن خاصگان خطير

درآمد محرم ، سر سال نو * گرفتند از آن مردمان فال نو

ز هجرت سه بالاى هفتاد شد * همه كارهاى جهان باد شد

به شهر اندرون رفت حجاج شاد * بدان بوم‌وبر آتش اندر نهاد

40 سرافراز عبد اللّه دين‌پناه * بر كعبه با هركه بودش سپاه

بيامد ، بدان‌جاى مىكرد جنگ * روان شد ز هر دو طرف تير و سنگ

نهادند بر كعبه ده منجنيق * برآمد طراق‌طراق از طريق

بكشتند بسيار مردم به سنگ * شب و روز بودند ازآن‌سان به جنگ

محرم چنين جنگ و پيكار بود * صفر نيز از اين شيوه بسيار بود

45 ز ميمن از اين شكوه پيكار شد * هوا از سنان ابر خونبار شد

يكى روز ابرى برآمد سياه * بباريد آتش بر آوردگاه

همه منجنيق و سپاهان بسوخت * تو گفتى فلك آتشى برفروخت

از آن شاد گشتند اهل حرم * بدريد حجاج را دل ز غم

يكى روز حجاج با قوم گفت * كه برق اندراين بوم نبود شگفت

50 زمين تهامه ز برق و ز باد * نبودست خالى و دارم به ياد

[ دو ] صد بار در كعبه افتاد برق * ببينيد فردا كه از باد برق

چگونه زند بر سر مكيان * بدان مردمان اندر آيد زيان

( 1 ) شكل