همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٧

رفتن حجاج به حرب عبيد اللّه بن زبير

به دو گفت كاى مهتر كامياب * چنان ديد امشب روانم به خواب

كه عبد اللّه بن زبير امير * به دستم « 1 » فتادى ز ناگه اسير

برون كردمى از تن مرد پوست * نه دشمن بماندى بر او نه دوست 5

سپه كن كنون تا شوم جنگجوى * از اين بوم و برزن به نزديك اوى

سپه داد او را دو ره يك هزار * روان كرد حالى چو باد بهار

ز اول به طائف « 2 » شد از شام شاد * كز آن بوم‌وبر بود او را نژاد

ثقيفىنژادست آن بدگهر * يكى مرد سرتيز بد چاره‌گر

در آن بوم‌وبر كرد چندى درنگ * همىكرد آن جايگه ساز جنگ 10

بر آن نامور جمع شد ده هزار * سواران شايستهء كارزار

سوى مكه شد با سپاهى گران * فرود آمد آن خيل از هر كران

به نزديك چاهى بزد بارگاه * بگويم تو را اين زمان نام [ چاه ]

ورا دير ميمون نهادند نام * برآن چاه كردند لشكر مقام

به شعبان بد آغاز اين كين و جنگ * كه بر مردم مكه شد كار تنگ 15

ز هفتاد بر سر نشسته دو سال * بفرمود عبد اللّه بىهمال

كه شد لشكر مكه يكسر برون * بر آن دشت گشتند جوياى خون

شب و روزهايى چنين جنگ بود * زمين و زمان بر سران تنگ بود

چو ماه صيام اندرآمد ز راه * ز « 3 » جنگ اندرآمد سراسر سپاه

چو شوال شد مير حجاج شاد * فرستاد مردى به كردار باد 20

ز عبد الملك خواست بىمر مدد « 4 » * فرستاد حالى سپه بىعدد

اميرى بر آن خيل طارق به نام * برفتند تا مكه از حد شام

به ذى القعده از سر گرفتند جنگ * بر آن مكيان شد زمين تار و تنگ

از آن مكيان بىكران كشته شد * وز آن مردمان بخت برگشته شد

پراكنده شد لشكر از هر كنار * بر اهل حرم كار شد سخت زار 25

همه نامداران بسيار خير * برفتند از پيش پور زبير

[ چو ] حجاج از آن كار آگاه شد * به نزديك شهر اندر آن راه شد

( 1 ) بدسم ( 2 ) لطاف ( 3 ) به ( 4 ) عدد