همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٤

آمدن عبد الملك بن مروان به عراق و قتل مصعب بن زبير

دلاور پسر عم مختار بود * دلش بهر عم‌زاده در « 1 » كار بود

درآمد ، بزد تيغ ، كردش دونيم * وزاو در دل دشمن افكند بيم

دليرى دگر اندرآمد چو باد * ورا نام عبد اللّه بن زياد

220 به زير آمد آن ناكس نابكار * ببريد سر از تن نامدار

به نزديك « 2 » عبد الملك برد سر * نگه كرد آن مرد والاگهر

در آن روز كاين قتل و اين حال بود * ز هفتاد برتر دوم سال بود

ز ماه جمادى شده هفت « 3 » روز * كشيدند اين فتنه و تاب و سوز

سرافراز عبد الملك دخمه ساخت * سرش را « 4 » به چرخ كيان برفراخت

225 تن مصعب آن‌جاى در گور كرد * همان پور او نيز شد زير گرد

سرافراز بگريست بر نامدار * بباريد خون از مژه بر كنار

همىگفت عبد الملك پر ز درد * كه از بهر ملك است اين كاركرد

سياست پى مملكت درخور است * نماينده شاهى به تيغ اندر است

حقيقت عقيم است ملك جهان * سياست نگردد بدين‌جا نهان

230 سه تن را بر خسروان [ نيست ] آب * بريزند خونش براى صواب

يكى آنكه رازش كند آشكار * دوم آنكه باشد به دل بىقرار

نهفت شهان را بر آهو كند * در اين كار از جهل نيرو كند

سيم آنكه آيد به آهنگ ملك * مشوش كند بدنشان رنگ ملك

بر اين هر سه تن عفو كردن خطاست * ببايد سرش كرد با خاك راست

235 سرافراز مصعب نكوروى بود * جوانمرد و زيبا و خوش‌خوى بود

سرافراز عبد الملك كام يافت * [ به ] ملك اندرون جاه و آرام يافت

سوى كوفه شد همچو دريا به موج * به پيرامن او سپه فوج‌فوج

همه مردم شهر شد پيشباز * بكردند بيعت بر آن سرفراز

همه خلق ايمن شد از نامدار * فرو مرد آن آتش گيرودار

240 سوى دار سلطان شد از گرد راه * به بالا برآمد چو تابنده ماه

سرايى بد آن چون بهشت برين * به گيتى نبودش همال و قرين

( 1 ) ازو ( 2 ) بپرسيد ( 3 ) هفده ( 4 ) ما