همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٢

آمدن عبد الملك بن مروان به عراق و قتل مصعب بن زبير

دگر هرچه خواهى همى پيش توست * بزرگى من از كم‌وبيش توست

تو را من [ ند ] انم ز پور زبير * بينديش از اين اختر تيزسير

محمد بيامد به مصعب بگفت * چو گل چهرهء نامور برشكفت

170 به دو گفت رو با برادر بگوى * كه اين كار ناممكن از من مجوى

نيايم سوى زينهار تو من * بگردم به زودى شكار تو من

تن بنده در زينهار خداست * دو زنهار نايد به يك جاى راست

اگر نصرت آيد بر من از اوست * بدرم بدانديش را مغز و پوست

وگر خود شهادت مرا بهتر است * كنون گاو ما زير چرم اندرست

175 محمد هم اندر زمان بازگشت * به نزد برادر ره اندر نوشت

به دو گفت پور مغيره به راز * كه اى پرهنر مهتر سرفراز

كسى نيست با تو در اين رزم و كين * ميفكن به خاك اين تن نازنين

برو پيش عبد الملك نامدار * مكن خويش را خستهء روزگار

تو را مير عبد الملك زاين سپاه * به آيد اگر با تو شد نيك‌خواه

180 به دو گفت مصعب كه اى نامجوى * ز عبد الملك با من اين خود مگوى

كه او ناكس و بدرگ و بىوفاست * نگويد سخن آن نكوهيده راست

شنيدى كه با عمر پور سعيد * چه كرد آن بداختر به ايام عيد

چه سوگندها خورده بود اين پليد * به دست خود اين سگ سرش را بريد

ز پيمان و سوگند ببريد مرد * ز عمر دلاور برآورد گرد

185 مرا مردن اكنون به آيد به جاى * كه زنده بر دشمنان در بپاى

ز مختار من كم نيايم به جنگ * بمرد و نياورد سر زير ننگ

در آن دم ورا نوزده مرد بود * كه با من در آن روز رزم آزمود

من اينجاى با نامور سىهزار * كنم پيش بدخواه خود زينهار

حسين على بود هفتاد تن * نپذرفت زنهار از انجمن

190 نشد نامور نزد پور زياد * سر خويش فرزانه بر باد داد

نترسيد از دشمنان شش هزار * به مردى بيامد « 1 » سوى كارزار

( 1 ) بمرد و نيامد