همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠١

آمدن عبد الملك بن مروان به عراق و قتل مصعب بن زبير

دريغا براهيم اشتر كجاست * كز او بود پشتم در اين رزم راست

فرستاد عبد الملك مهترى * سرافراز ميرى بلنداخترى

كه فرزند مروان آزاده بود * ز عبد الملك او فرستاده بود

بر مصعب آن مهتر نامجوى * كه كوتاه كن اين زمان گفت‌وگوى 145

تو نزديك من همچو جانى و دل * بدين گفتن از تو نباشم خجل

مرا همچو خويشى و پيوند و يار * خريدار جان توام زينهار

نخواهم كه تو كشته گردى به درد * بيا نزد من كينه اندر نورد

گروهى كه پيش تو استاده‌اند * دل و جان سراسر به من داده‌اند

براهيم يار تو بد كشته شد * وز آن نامور بخت برگشته شد 150

بلند است اقبال مروانيان * نبينى تو زاين رزم الا زيان

بزرگان خيلت « 1 » پراكنده‌اند * اگرچند در جاى تا زنده‌اند

به اهواز مهلب به جنگ اندر است * سرش با جراح پلنگ اندر است

نخواهد رسيدن به فرياد تو * چو خواهد ، چگونه كند ياد تو

سرافراز عبادت اينجاى نيست * برت آن سرافراز برپاى نيست 155

به بصره ورا كرده‌اى كدخداى * كه مردى است با هوش و فرهنگ و راى

دگر عمر عبد اللّه بىقرين * شد از نو امير خراسان زمين

همان ابن حازم مر او راست يار * كسى نيستت مهربان زاين ديار

تو را نيست اكنون وفادار كس * به انديشه بنگر يكى پيش و پس

مكن ، خويشتن را نمودى هلاك * ميفكن تن نازنين در مغاك 160

اگر ملك خواهى سراسر تو راست * نگويد خردمند الا كه راست

وگر مال جويى بيا پيش من * كه هستى به جان و به تن خويش من

تو را زينهار است نزدم بپاى * به كام دل خويش پيش من آى

به يزدان كه خوش‌تر ز جان دارمت * ز خود يك نفس روز نگذارمت

دهم هرچه دارم تو را در جهان * ندارم ز تو نيز چيزى نهان 165

به جز يك امامت كه آن نارواست * به شركت چنين شغل كردن خطاست

( 1 ) حليت