همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٠

آمدن عبد الملك بن مروان به عراق و قتل مصعب بن زبير

. . . با او به جاى * همىخواست كاو اندر آيد ز پاى

شنيدم كه آن هر دو بودند دوست * به‌هم بوده هر دو چو با مغز پوست

به يك جايگه دانش اندوخته * چراغ بزرگى برافروخته

120 بسى سال‌ها بوده با يكدگر * به مكه درون آن دو مير از هنر

به‌هم كرده بودند شب‌ها به روز * چو ماه و چو خورشيد گيتىفروز

به دل گفت عبد الملك آن زمان * كه اين مرد را داد بايد امان

ببايد نگه داشت حق نمك * بفرمود تا آن سپه يك‌به‌يك

از آن نامبردار گشتند باز * ستادند يكسر نشيب و فراز

125 پس آن‌گه فرود آمد آن شهريار * گرفتند بر جاى لشكر قرار

چو مصعب چنان ديد گرديد باز * سوى خيمه شد مهتر رزم‌ساز

به لشكر نگه كرد كس را نديد * كه با او توان كرد گفت و شنيد

گروهى مخالف در آن خيل بود * كه با دشمن ميرشان ميل بود

دل جمله از مهر مصعب تهى * در ايشان نمانده اميد بهى

130 دوم روز عبد الملك با سپاه * بيامد به نرمى سوى رزمگاه

بياورد مصعب سپاهى كه بود * به قطرى بفرمود مردانه زود

كه امروز بر جنگ نوبت توراست * از اين بيش كردن درنگت « 1 » خطاست

به دو گفت قطرى كه اين كار نيست * مرا پيش آن قوم مقدار نيست

مرا بازپس رفتن اولىتر است * كه پيش اندرون عالمى لشكرست

135 بدانست كاو را سر جنگ نيست * سخن گفتنش هم به فرهنگ نيست

سوى عبد رحمان يل كرد روى * كه اى سرور و مهتر جنگجوى

برو با سپاه خود اكنون به جنگ * بكن كار بر مردم امروز تنگ

كه آسوده بودى تو دى با سپاه * ببايد شد اين‌دم سوى رزمگاه

جواب اين‌چنين داد مرد دلير * كه تنها چگونه كند رزم شير

140 در اين جنگ اكنون مرا يار كيست * ز دشمن تنم را نگه‌دار كيست

بگرديد رنگ رخ نامدار * نيايد ، به دل گفت از اين قوم كار

( 1 ) درنگ