مجمل التواريخ والقصص ( تصحيح نجم الدين سيف آبادى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢١

فصل دوّم

باب ثامن اندر ذكر گيومرث بر چهار فصل

باب ثامن اندر ذكر گيومرث بر چهار فصل

فصل اوّل

فصل اوّل

چنين روايت كند بهرام موبد شاپور اندر گيومرث كه : من بيست و اند كتاب جمع آوردم ، از آنكه ايشان خداه‌نامه خوانند ، و درست كردم تا ملك به عرب افتادن ، چنان كه بعد ازين گويم . امّا گويد : ايزد تعالى اوّل مردى كه بر زمين ظاهر كرد ، مردى بود كه پارسيان او را گل شاه همىخوانند ، زيرا كه پادشاهى او إلّا بر گل نبود . پس پسرى و دخترى از وى بازماند ، ايشان را مشى و مشيانه گفتند . و ازيشان در پنجاه سال هژده فرزند آمد . چون بمردند جهان نود و چهار سال بىپادشاه بود ، تا اوشهنج پيشداد فراز گرفت ، يعنى هوشنگ . و از گاه گيومرث تا اين وقت دويست و نود و چهار سال و هشت ماه گذشته بود . و بدين سخن آن مىخواهند كه گيومرث آدم بوده است نزد ايشان - و اللّه أعلم به .

فصل دوّم

فصل دوّم

و اندر تاريخ حمزة الاصفهانى خوانده‌ام و در كتابى ديگر از خرافات ، لكن حمزه گويد اين حديث چنانست كه سخن لقمان بن عاد نزديك عرب ، و حديث عوج و بلوقيا نزديك بنى اسراييل . امّا روايت كند از كتابى ، نقل كرده از ابستاى زردشت ، شريعت ايشان ، كه ايزد تعالى عمر دنيا از اوّل تا آخر دوازده هزار سال نهاد . و عالم سه هزار سال بىآفت بماند بر بالا . چون به زير فرستاد سه هزار سال ديگر خالى بود از همه‌ى بلا . پس اهرمن پيدا شد و آفتها و منازعت ظاهر گشت ، و اندر هفتم هزار آميختگى پديد آمد . و اوّل چيزى از جانور كه موجود شد ، مردى بود و گاوى ، نه از ميان نر و ماده آمده . آن مرد را نام گيومرث بود ، و گاو را ايوداد . و مردم گيومرث زنده و گويا ، و مردم گاو مرده و ناگويا . و اين مرد اصلى گشت تناسل را . چون سى سال برآمد ، بمرد ، و نطفه‌يى از صلب وى اندر زمين افتاد و در بطن زمين چهل سال بماند . پس دو نبات بر مثال ريواس ازان نطفه برآمد . و بعد مدّتى با جنس مردم بودند به يك قامت و ديدار ، نامشان مشيه و مشيانه بود . پس باهم جفت گشتند ،