أنوار الحكمة — الصفحة ٤٧٩

فهرس الأشعار الفارسيّة

هرچه جز معشوق باشد پرده بيگانگى است * بوى يوسف را ز پيراهن شنيدن مشكل است

هرچه هست از قامت ناساز بىاندام ماست * ورنة تشريف تو بر بالاى كس كوتاه نيست

به جهان خرم از آنم كه جهان خرم ازوست * عاشقم بر همه عالم كه همه عالم ازوست

از فريب نقش نتوان خامه نقاش ديد * ورنة در اين سقف زنگارى يكى در كار هست

اين مدعيان در طلبش بىخبرانند * آن را كه خبر شد خبري بازنيامد

خود مكان آفرين مكان چه كند * آسمان گر خود آسمان چه كند

برى ذاتش از تهمت ضد وجنس * غنى ملكش از طاعت جن وانس

شىام از روى حقيقت نه از آن روى مجازى * آفريننده أشياء وخداوند جهانم

هرچه در فهم تو گنجد كه من آنم نه من آنم * هرچه در خاطرت آيد كه چنانم نه چنانم

هرچه در فهم تو گنجد همه مخلوق بود آن * بحقيقت تو بدان بنده كه من خالق آنم

دوست نزديكتر از من به من است * اين عجب‌تر كه من از وى دورم

چه كنم با كه توان گفت كه يار * در كنار من ومن مهجورم

اى برتر از خيال وقياس وگمان ووهم * وز هرچه گفته‌ايم وشنيديم وديده‌ايم

مجلس تمام گشت وبه آخر رسيد عمر * ما همچنان در اوّل وصف تو مانده‌ايم

حجاب روى تو هم روى تست در همه حال * نهاني از همه عالم ز بس كه پيدائى

جهان را بلندى وپستى توئى * ندانم چه اى هرچه هستى توئى

كتاب فضل تو را آب بحر كافى نيست * كه تر كنى سر انگشت وصفحه بشمارى

219

ملك در سجده آدم زمين بوس تو نيّت كرد * كه در وصف تو چيزى يافت بيش از حدّ انساني

238