نقاوة الآثار في ذكر الاخيار در تاريخ صفويه ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٦
ذكر محاربهء دين محمد خان با سپاه نصرت قران و گم شدن او و مسخر گرديدن كل مملكت خراسان ، بيمن اقبال پادشاه نامجو
پيكار ، قدم جرأت و جسارت پيش نهاده در برابر تيب همايون علم وقاحت افراخت .
درين حالت نائرهء حميت خسروانه و شعلهء آتش غيرت پادشاهانه التهاب يافته زبانه بر اوج زبانا رسانيد و به تازيانهء شهامت و مهميز صلابت ، توسن اقبال ، به قصد استيصال آن فرقهء ضلال با كمال استيلا از جاى جهانيد .
شعر
كميتى بهنگام جستن چو برق * كه ميدانش از غرب بودى بشرق
غبار افكن از سم بر اوج زحل * رسنده بدشمن چو پيك اجل
برانگيخت از جاى آن ديو زاد * عنان داد سوى مخالف چو باد
با تيغى چون غمزهء خوبان فتنه‌انگيز و مانند مژگان پرى رويان خونريز .
نظم
يكى تيغ چون برگ سوسن به كف * كه لاله دميدى ازو هر طرف
چو بر غنچهء خويش كردى گذر * شكفتى دمش تازه گلهاى تر
بهرجا كه آن تيغ در كار بود * زمين و زمان ارغوان زار بود
به قصد ستيز و خونريز ، از قراب شتاب برآورده ، با زمره‌اى از قورچيان و غلامان كه ملازم ركاب ظفر انتساب بودند بيكبار تيغها كشيده و كلام نصرت التزام « رَبِّ انْصُرْنِي عَلَى الْقَوْمِ الْمُفْسِدِينَ » « 1 » تكرار كرده بر آن گروه مكروه ريختند وصف ايشان را كه چون كوه پاى بر جا بود ، مانند ديوار كهنه كه زلزلهء عظيمه به دو رسد ، از يكديگر گسيختند يا خرمن ريگ روان كه در گذر باد صرصر يا پشتهء خس و خاشاك كه در ممرسيل پر خطر افتد ، اوزبكان را از پيش برداشته بضرب تيغ و سنان خونشان با خاك برآميختند و نواب ولايت انتساب ، در آن روز بنفس نفيس ، بسيارى
( 1 ) - سورهء 29 - آيهء 30 :