نقاوة الآثار في ذكر الاخيار در تاريخ صفويه ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٩

ذكر كشته شدن عبد المؤمن خان به تيغ حميت و غيرت بعضى از مقربان

جوانان مجلس همه ساده رو * برافراخته ز آتش باده رو

برآورده مطرب نواى سرود * مغنى نوا ساز با چنگ و عود

بگردش در آن بزم جام قدح * بتان مست جام نشاط و فرح

قد محنت از چنگ گرديده خم * كمانچه زده تير بر جان غم

دماغ بتان گشته از باده گرم * از آن بزم آواره گرديد شرم

طمع پرده از پيش برداشته * بدل آرزو هيچ نگذاشته

عبد المؤمن خان از شراب آن صحبت به غايت سرگرم گرديده بنابر آرزوهاى نفسانى كه لازمهء ايام جوانى و خاصه اسباب عشرت و كامرانى [ مى ] باشد ، با يكى از پسران سيمتن سمن عذار اظهار شوق و نياز بسيار مىنمايد و عشق و مستى عنان اختيار از دست بدره مذاق عالى ايشان ذوق بوس و كنار اراده مىفرمايد و آن پسر بنياد ناز و سركشى كرده گردن نمىنهد و به فساد اين كارتن در نمىدهد و خان بلند مكان نياز پاشى و الحاح بسيار مىكند و مبالغه از حد مىگذراند و آن پسر ملايم نمىشود . آخر به خشونت و ناخوشى رسانيده خان او را تهديدات مىكند در اين حالت سورت شراب با غيرت مردى و شباب ، پسر را برين داشته خنجر مىكشد و بر خان مىزند و حاضران پسر را بيرون مىبرند و نواب خان را از آن زخم خللى در بناى زندگانى نمىشود ، اما نزديك صبح پدر و برادران آن پسر ، بىخبر بر سر خان آمده بموجب الاكرام بالاتمام ، كارش با تمام و صبح زندگانيش بشام مىرسانند و بعد از ساعتى طاير روحش از تنگناى قفس « إِنَّ كِتابَ الفُجَّارِ لَفِي سِجِّينٍ » « 2 » پرواز نموده بر شاخسار شجرة الزقوم نشيمن ساخت و به تحقيق كه خونهاى ناحق سادات و موالى و شيعيان سبزوار ، دامن حياتش را گرفته به آن زجر و خوارى كشته شد و تخت سلطنت و

( 2 ) - سورهء 83 - آيهء 8 . هر دو نسخه ( إِنَّ الْفُجَّارَ . . . ) به قياس قرآن مجيد تصحيح گرديد