نقاوة الآثار في ذكر الاخيار در تاريخ صفويه ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٩

ذكر كشته شدن يعقوب خان با متابعان خود اكثر . و تفويض يافتن امارت و ايالت مملكت فارس به بنياد خان ذو القدر

پوشيدن چيست ؟

يعقوب خان اندك خجل شده ، بر زبان آورد كه بر ضمير منير نواب فلك سرير اين معنى واضح ولايح است كه اين غلام كمين و بندهء كمترين برين درگاه دشمنان دارد ؛ اگر از جهت حفظ بدن و صيانت نفس ، مرتكب اين امر گردد ، غريب و عجيب نخواهد بود و از طريقهء حزم و احتياط ، مستبعدنى ، و بموجب احكام الهى و احاديث حضرت رسالت پناهى ، محافظت نفس اوجب واجباتست . نواب در آن صحرا اين معذرت را ازو مسموع داشته معقولش افتاد ، اما مقولهء « الحزم سوء الظن » را كار بسته ، نسبت بخان بدگمان شد و آن مقدماتى كه مقربان عرض كردند ، نواب كامياب بفراست خود دريافت و بقول عقلاء متمسك گشت كه گفته‌اند :

چو نسبت بدشمن شدى بدگمان * مده در جهان يكزمانش امان

از آنجا كه آداب سلطانى است * امان دادنش ، از پشيمانى است

اگر خواهى اندر جهان خواب خوش * چو بر دشمنان دست يا بى بكش

و گر در هلاكش تأمل كنى * كه آزارى از وى تحمل كنى

حذر كن از او تا نيابى گزند * به بند گران ، دست و پايش ببند

كه در عمر خود روى آسودگى * نبيند بجز درد و فرسودگى

و پس از فراغ از امر شكار ، لواى توجه بجانب دولتخانه برافراخته انديشهء قيد و اخذ خان ذوالقدر ، در ضمير خسرو سليمان فرنقش بست .

درين اثنا « 1 » ، صبحگاهى نواب گردون غلام ، بر سطح بام بسير مشغول بود ، كچل مصطفى كه يكى از مقربان ترخان بود ، و هرجا كه نواب همايون بود ، به غير از حرم محترم ، بىطلب ميرفت و او را منعى نبود ، بنابرين در آن وقت بر بام رفت و حسب الاشارهء شاه بپائينش كردند و او خيرگى كرده باز برآمد . اين نوبت ،

( 1 ) - م : درين صحبگاهى .