نقاوة الآثار في ذكر الاخيار در تاريخ صفويه ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٢

ذكر انتهاض رايات آفتاب اشراق بجانب دار الملك عراق و بيان كشته شدن ميرزا محمد وزير در اثناى راه به تيغ كم التفاتى پادشاه سكندر جاه

فرموده حكم مطاع صادر شد كه نعش غفران پناه آن آصف جاه را « 1 » به مشهد مقدس برده بر نهج سنت سنيّهء نبويه در جوار مزار جنت آثار حضرت امام ثامن ، مقتداى هر موجود و ممكن ، ابو الحسن على بن موسى الرضا ، عليه التحية و الثناء ، دفن نمايند و آش عزاى او در آن آستانه ترتيب داده اطعام سادات و خدّام ، بل خواص و عوام فرمايند و مقرر فرمود كه حفّاظ و اهل تجويد بتلاوت كلام مجيد و قرائت كتاب حميد مشغول بوده ، بر سر قبرش تا بيك ماه معتكف باشند غفر اللّه له و لجميع المؤمنين .

شعر

بپرسيد شخصى ز ديوانه‌اى * كه بودش وطن كنج ويرانه‌اى

كه بهر چه گشتى ز مردم نفور * گرفتى چرا خانه از خلق دور

كشيدى ز لذات اين خانه دست * نيايد ترا در نظر هر چه هست

جوابى بگفتش ز روى خرد * كه اهل خرد را بود مستند

كه كردم نظر از سر اعتبار * باوضاع اين دار ناپايدار

بقين شد كه ملك سراسر جهان * نيرزد به اين مردن ناگهان

همه لذت عالم و عزتش * نيرزد بناكامى و ذلتش

اگر چون سليمان شدى پادشاه * برين هفت اقليم فرمانروا

و گر ملك عالم بآنچ اندروست * ترا باشد و دشمنان جمله دوست

كه نتوانى از مرگ فارغ نشست * نيارد بنخل وجودت شكست

چو دانستم اينرا دلم گشت سرد * به اين جاى ويران دلم خوى كرد

كنون برگرفته دل از هر چه هست * باميد مرگم چنين پاى بست

ز بىخانمانى نباشى غمين * كه جان دادن آسانتر است اين چنين

( 1 ) - م : نعش آن غفران پناه آصف جاه را