نقاوة الآثار في ذكر الاخيار در تاريخ صفويه ( فارسى ) — الصفحة ٤

ديباچه

لطايف گزار ، لواى اشتهار و رايت براعت و افتخار در مسالك ممالك برافراخته‌اند .

مثنوى

بكلك بديع اللّسان سخن * خبر داده از رازهاى كهن

گه از پادشاهان حكايت كنند * گهى از رسولان روايت كنند

گه از خرق عادات پيغمبران * كه معجز بود نزد دين پروران

گه از اوليا و كراماتشان * گه از وجد و حال و مقاماتشان

گهى از حكيمان دانش قرين * گه از واردات بزرگان دين

نكات حكيمانهء دلپسند * بلوح بيان از سواد آورند

گهى راز گويند از رفتگان [ 2 ] * ز غفلت بمهد عدم خفتگان

گه از حال آينده گويند باز * گه از سرّ كونين خوانند راز

گه از حسن خوبان خورشيد روى * كنند اين جهان را پر از گفت و گوى

گه از عشق عشاق شوريده حال * فسانه سرايند در ماه و سال

سخن را اثرهاست از نيك و بد * بهر نيك و بد زان اثرها رسد

گهى دوست را دشمن جان كند * بيك گفته‌اش خانه ويران كند

گهى دوستى سازد آن دشمنى « 1 » * كه نتوان از او يافتن ايمنى

گهى بوى شادى برد از دماغ * نهد بر دل خسته از درد داغ

گهى زنگ اندوه از دل برد * گه از لجّه غم بساحل برد

بشارت رساند گهى از وصال * دهد مژدهء الفت و اتّصال

گهى رخنه در اتّفاق افكند * ميان دو همدم فراق افكند

دگر بار وصلت دهدشان چنان * كه موئى نيابد ره اندر ميان

بتى سركشى كو بسيم و بزر * نگردد ميسّر برد يك نظر

سخن سازد او را مصاحب چنان * كه از تو نگردد جدا يكزمان

( 1 ) - م : گهى دوست ميسازد آن دشمنى .