نقاوة الآثار في ذكر الاخيار در تاريخ صفويه ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٨

ذكر آمدن عبد اللّه خان بمملكت خراسان و كشته شدن حاكم دار السلطنهء هرات و در آمدن آن بلده به تصرف اوزبكان يأجوج صفات

شعر

بيا اى صبا از ره اتفّاق * گذر كن سوى دار ملك عراق

پس از آستان بوس شاه زمان * كز اوصاف او قاصر آيد زبان

بگو از زبان من نامراد * كه اى پادشاه به انصاف و داد

مرا چشم اميد بر راه بود * اميدم بلطف تو اى شاه بود

كه بر دفع اعدام يارى دهى * ازين ورطه‌ام رستگارى دهى

نهادى بقول بد انديش گوش * نگفتى جواب و نشستى خموش

كه تا دشمن از من برآرد دمار * باينجا رسد آخرم كار و بار

كه نبود مرا هيچ فرياد رس * نه راهى ز پيش و نه راهى ز پس

اميد من از عمر بود آن چنان * كه در پايت افشانم اين نيم جان

چو بختم درين كار يارى نكرد * شدم با دلى پر ز اميد و درد

ازين رفتن جان مرا باك نيست * كه آخر مرا جاى جز خاك نيست

ولى داغ اين حسرتم بر دل است * كه مردن بكام عدو ، مشكل است

كنون دارم اميد از لطف شاه * كه در خاطر آرد مرا گاه گاه

به ياد آورد حق گزارى من * وفادارى و جانسپارى من

كه در راه اخلاص اين خاندان * چسان رفتم از عرصهء اين جهان

مرا از تو آنكس كه بىبهره كرد * بنام آورى خويشرا شهره كرد

اميدم بود از خداى جهان * كه بىبهره ماند ز نام و نشان

و پس از عرض اين عريضه كه حقيقتا وداع نامهء زندگانى بود ، لباس بر خود به شكل كفن راست كرده ، نيزهء خطى مانند زبان مار زهر آميز بدست گرفت و تيغى چون مژگان يار خونريز حمايل ساخت و زرهى تنگ حلقه بسان موى زنگيان در برافكند ، و خودى مصقّل « 1 » بهيأت دل عاشقان بر سر نهاد و سپرى آسمان كردار ، با قبّهء

( 1 ) - م : مصيقل