نقاوة الآثار في ذكر الاخيار در تاريخ صفويه ( فارسى ) — الصفحة ١٦٩

ذكر آمدن سپاه قيامت هجوم روم بولايت آذربايجان و خراب شدن بعضى محال از آن مرز و بوم ، بنا بر تكسر و تكبر ايشان و بيان محارباتى كه بين الجانبين [ 91 ] بوقوع انجاميد در آن زمان و اوان

فضاى معركهء كارزار باغى شد كه تا باغبان روزگار نهال اشجار در حديقهء خاك مىپرورد ، مثل اين باغى نساخته و به اين آب و هوا گلستانى نپرداخته .

يكى باغ شد عرصهء كارزار * درو خون روان گشته صد جويبار

شده سبزهء بوم او نيشتر * ز انبوهى از سبزه‌ها بيشتر

علمها درو نخل شمشاد او * به آن سبز شد سرو آزاد او

درختان درو نيزه‌هاى بلند * ز انواع ميوه همه بهره‌مند

نهال درختان سرآورده بار * سر غرقه در خون برو چون انار

ز امرود و سيب بياويخته « 1 » * زنخها و بينى درو ريخته

ز انگشتها كان جدا كرده تيغ * چو خرماى تر ريخته بيدريغ

بود سوسنش تيغ زهر آب‌دار * شده خنجرش برگ بيد بهار

گل و سنبلش كاشته باغبان * رخ كشتگان ، كاكل مركبان

بود نرگسش ديدهء سركشان * درو كشتگان خفته چون سرخوشان

عذار دليران شده ورد او * رخ زرد رومى گل زرد او

ز بادام چشم و ز عنّاب لب * اجل را شده نقل بزم طرب

چكان از دم تيغ پركالها * ز خون دليران گل و لاله‌ها

بود سرخ بيدش سهام خدنگ * كه از خون شيران گرفتست رنگ

بر آن تير پيكان زنگار خورد * بود غنچه‌هاى گل سرخ و زرد

فتاده به خون ساعد سروران * چو ماهى كه باشد در آب روان

بود بلبل آن گلستان نفير * رسانيده دستان بچرخ اثير

صنوف طيورش چو سرگشتگان * شده مرغ ارواح آن كشتگان [ 94 ]

بود در جهان باغ اگرچه بسى * چنين طرفه باغى نديده كسى

( 1 ) - م : نياويخته .