مهمان نامه بخارا ( تاريخ پادشاهى محمد شيبانى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٧

ذكر فضيلة زيارت امام على بن موسى سلام اللّه عليه و تحيته و رضوانه وصف و مدح امام الثامن الضامن على بن موسى الرضا سلام الله عليه و ذكر قبر مبارك او

تو نو گلى و منم جانگداز كورهء غم * تو يوسفى و منم مبتلاى چاه حزن

رواست با رخ تو ترك ديدن خورشيد * خطاست بى خط تو ياد آهويان ختن

به قصد كشتن احباب زلف را مگشا * پى شكست دل خسته طره را مشكن

سرم چو حق تو شد در ره وفادارى * بيا و حق خود آخر ز گردنم بفكن

ز زلف كج كه رخت راست مىكند چوگان * دلم فتاده چو گويى درون چاه ذقن

ز جور چين سر زلف كافرت شايد * كه من بدرگه سلطان دين كنم مأمن

امام روضهء رضوان علىّ بن موسى * رضا و راضى و مرضى و مرتضاى زمن

همام و هادى و مهدى و هاشمى هيئت * امام و آمر و مشكور و مكهء مسكن

بزرگ اهل هدايت بعلم و حلم و كرم * حبيب اهل رواية باتفاق حسن

مرا دليست بسوى وصال او مايل * مرا رخيست به خاك رهش نهاده ذقن

اگر ز خار ره وصل او كشم خوارى * بديده خار رهش را نهم بجاى سمن

چو شمع آتش شوقش مرا بر افروزد * تنم بود دل مشتاق را بجاى لگن

ز دست قدرت و بازوى شاه عالى قدر * روايتى دهمت در سخن چو درّ عدن

چو زهر قاتل اعدا گرفت حضرت را * به راه موت ببايست پيشكى رفتن

ز محرمان در خويش بندهء را گفت * كه من چو روح روانرا جدا كنم ز بدن

براى مدفن من اين محلّ قبر مرا * شكاف و نيك نظر كن كه هست منزل تن

درو به بين كه يكى چشمهء است روح فزا * كه هست منبع او جنّت إله منن

نهاده تخت و ز سندس لباس من پيدا * روان بيار و مرا ساز از آن لباس كفن

پسم بيار درين روضهء بهشت برين * ز قبر ساز تن اشرف مرا مكمن

روايتيست كه بعد از وفات شاه رضا * ز بهر قبر گشودند منزل احسن

نمود تخت بهشت و لباس اخضر او * چنانچه گفته بدان شاه آشكار و علن

چو سرو روضهء آن قبر ساخت مسكن خويش * برست از غم و آزار اين سراى حزن

بسوى موطن اصلى خويش راجع شد * همين بود بر ارباب فهم حبّ وطن