مهمان نامه بخارا ( تاريخ پادشاهى محمد شيبانى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٦

وصف سوارى حضرت خان

ابيات

ايا خان شيبان گردون پناه * تويى بر تمام جهان پادشاه

نگهدار امن و سلامت تويى * سزاوار صدر امامت تويى

فلك دستگاهى و انجم حشم * خلايق پناهى و دريا كرم

به پايه فراتر ز كيوان تويى * سر افراز اين هفت ايوان تويى

تو برجيس قدرى و خورشيد فر * برت بسته بهرام تيغ و كمر

ترا افسر از دولت قاهره * كمين چاكرت زهرهء زاهره

كسى كز درت گنج و نعمت نهد * عطارد كند در عطارد دهد [ كذا ]

برايت قضا ، رايت عزّ و جاه * زند بر فراز فلك همچو ماه

چه گر از كرم ملك دادت خداى * جهانرا گرفتى بشمشير و راى

سكندر اگر ملك عالم گرفت * سراسر جهانرا مسلّم گرفت

گر از راى روشن بر افروخت دل * بظلمت فرو رفت پايش به گل

تويى كز جمالت جهان گلشنست * همه ظلمت از راى تو روشن است

اگر جست در ظلمت كاينات * حيات ابد را ز آب حيات

تويى آنكه جانرا مدد ميدهى * بظلمت حيات ابد ميدهى [ 108 پ ]

چو تو پادشاه جهانبان كجا ؟ * سكندر كجا ، خان شيبان كجا ؟

بناى سراى خلافت ز تو * دواى بلاى مخافت ز تو

چو عزم تو بنهاد زين بر براق * شدى از خراسان روان تا قزاق

چو از غارت آتش برافروختى * متاع قزاق اندرو سوختى

ترا تيغ عالم ستان قايمست * اگر صد برندق و گر قاسم است

چو اولجه ز قوم قزاق آوردى * دگر رو بملك عراق آورى

ز مشرق چو آيى بآيين حرب * چو خورشيد خواهى شدن تا بغرب

اگر ملك تو مشرق و مغربست * ولى منزلت مكّه و يثربست