تاريخ اليميني ( تاريخ العتبي ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٦٤

ترجمهء آخر يمينى در ذكر ابو الحسن بغوى كه عتبى از او بغايت رنجيده بوده است

نهادش هر يكى را از ايشان بأنياب انتقام بگزيد تا او دست بىطاقتى از دامن ذخاير و عدد بداشت و آستين يأس بر اندوختهء موروث و مكتسب افشاند و عاقل‌وار موعظت بكلمهء اطرح و افرح بر كار گرفت .

و عورت ضعيفه كه بظلم قصد درويشانهء او كرده بود و طمع در كفن مرده بسته ، نزديك او آمد زارىكنان از امتحان بصدمهء احزان نالان شده و از ضربت جفاء پدر بىحفاظ متألّم و متظلّم ، از رشاشهء آبگينه طبقهء زجاجى ديده قطرات ماء ورد درد بر صفحات مىچكانيد ، و عاجزوار از سر اضطرار ازو در مىخواست كه آنچه به حق ارث از مادر نصيب او بود از املاك و اسباب برشوت باطل به دو باز گذارد تا او را از تشبّث مخاذيل كفّار تركان و هندوان برهاند و بزيادت از آنچه مقدور او باشد مطالبت نكند . درين ميانه چون سگ ديوانه بانگ در رويش زد و ضجرت نمود كه در اداء مال دفع و مطلى مىدهى و بورقى از صيانت عرض كه بر عضو ناتوانى نهاده بود شجرهء ابوّت از بيخ بر كند و در مقابلهء سخن لطف آميز جوابها مىداد از زبانى تيزتر از زوبين در وقت محاربت اعدا ، و سنگ منجنيق بوقت انداختن ، سخت‌تر چون فعل آنكه حرمت فرزندى او را مانع نباشد و وازع شرع و دين او را از تعرّض هتك استار بنات و اخوات باز ندارد و شجرهء نسب از شاخ رحمت و رأفت سايه بر سرش نيفكند ، و از بهر خداى تعالى مخافت عاجل و آجل او را دامن گير نشود ، و او را از روى مردم حيا نيايد بسبب درّه‌اى كه آن را خوار مىكنند و عورتى حرّه كه دستها دراز بظلم به دو مىيازند .

چون اعراض پدر او را نوميد گردانيد آتش امتعاظ و جمرات غضب در اندرونش زبانه زد و سوگندى مغلّظ خورد كه اگر منزجر و منتهى نشود ازين فعل مذموم ، كه هرگز هيچ پدر نه از طبقات اهل اسلام و نه جمهور كفّار بمانند اين نكايت قصد دخترى پرده‌نشين و كريمهء مخدّره نكردست ، پرده بر خويشتن به درد و خاك بر سر