تاريخ اليميني ( تاريخ العتبي ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٤١

حوادث ايام ( خاتمهء يمينى )

و انّما المرء بآدابه * يفخر لا بالشّغل الشّاغل

و الشّرف الاعلى لكل امرء * يصدق فيه أمل الآمل

يسرّنى وجهك أنّى امرؤ * أعشق وجه الرّجل الفاضل

يعجبنى أدنى محلّى [ 1 ] من ال . . . * فضل و إن كان على عاطل

و لا أبالى بسواه و لو * علّقت الدّنيا على جاهل

إنّى و إيّاك رضيعان من * ثدى بألبان العلى حافل [ 2 ]

و بيننا أقرب قربى و إن * باعد أمر النّسب الواصل

أخطب من ودّك خرعوبة * إن رغب الاكفاء بالعاضل [ 3 ] « 1 »

نحن - اطال اللّه بقاء المجلس العالى - فى زمن ، الحرّ فى اهله غريب و الكريم فى قومه مريب ، لا سيّما غربتان هما كربتان : غربة الفضل و البعد عن الوطن و الاهل .

[ 1 ] - مب : ادنى حلى [ 2 ] - مب : جافل [ 3 ] - مب با افزودن دو مصراع چنين آورده است : اخطب من ودك خرعوبة * مهرها مالى من حاصل فاسمح فما بالحر مخطوبة * ان رغب الاكفاء بالعاضل ( 1 ) و انما . . . : و همانا مرد به ادب و دانش افتخار مىكند نه به شغلى كه دارد - و شرف بلندتر كسى راست كه آرزوى آرزومندان به دو تحقق يابد - روى تو مرا شادمان مىكند زيرا من كسى هستم كه عاشق روى مرد فاضلم - اندك مقامى كه در فضل دارم مرا خوشحال مىكند اگر چه مال و ثروت ندارم - و بجز آن اهميت نمىدهم اگر چه دنيا متعلق به نادان باشد - من و تو دو شيرخواره‌ايم كه از پستان پرشير بزرگى و درجات بلند شير مىخوريم - و ميان ما نزديك‌ترين خويشى و پيوند هست اگر چه نسبى كه ما را به يك ديگر بپيوندد دور است - به سبب دوستى كه با تو دارم زنى زيبا و سپيد اندام از تو خواستگارى مىكنم اگر چه همگنان به زن سخت‌زا راغب باشند .