تاريخ اليميني ( تاريخ العتبي ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٥

ذكر هر دو شار ابو نصر بن راشد و محمد شاه پسر او [ 1 ]

فصل [ 1 ] :

تأمّلتها أطال اللّه بقاء الشّار ، فوجدتها تدلّ على خدود قد عمل فيها صيقل الوقاحة كمجدّل يتوعّد صاحبه بأن يضرب فكّيه إن لم يكفّ عنه كفّيه .

و ما نحن فى هذا المعنى و فيما اولى اللّه تعالى مولانا السّلطان من الحسنى الّا كما قال المتنبّئ ، شعر :

و للّه سرّ فى علاك و إنّما * كلام العدى ضرب من الهذيان « 1 »

فأمّا قولهم إنّا على الانتصار و درك الثّار [ 2 ] ، تِلْكَ أَمانِيُّهُمْ قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ « 2 » ، على أنّا نقول ، شعر :

لئن كان اعجبكم عامكم * فعودوا إلى حمص فى القابل

فإنّ الحسام الخضيب الّذى * قتلتم به فى يد القاتل « 3 »

[ 1 ] - چت و چق اين فصل ( تا اول « و آن حال » ) را ندارند [ 2 ] - شع ، مب ، صو ، فتح الوهبى : و طلب الثار ( 1 ) و للّه سر . . . : خدا را دربارهء مقامات بلند تو سرى است ، و سخن دشمنان قسمى از هذيان و سرسام است . ( 2 ) تلك امانيهم . . . : آن دروغ‌هاى ساختهء ايشان است ، اى پيغمبر بگو : دليل خود را بياريد اگر راست مىگوييد ( قرآن سورهء 2 « بقره » آيهء 111 ) . ( 3 ) لئن كان . . . : اگر اين سال ( كه در آن با سلطان مقاومت كرده‌ايد ) شما را به شگفت آورده است در سال آينده به « حمص » ( كه در آنجا شكست خورده‌ايد ) باز گرديد - همانا شمشير رنگين ( كنايه از سلطان محمود ) كه بدان كشته شده‌ايد ( گروهى از شما كشته شده‌اند ) در دست قاتل است .