نفثة المصدور ( فارسى ) — الصفحة ٨٦

شهاب الدّين نسوى و نور الدّين نشابورى بقلم استاد علّامه جناب آقاى مجتبى مينوى

مخذول بنيتى مطرود ذاتى مردود صفاتى حاسد طبيعتى فاسد صنيعتى بد دينى سست يقينى بىشرمى بىآزرمى دون خصالى مغبون حالى منكوس صورتى منحوس هيأتى مدبر عادتى مدمن ( ؟ ) سيرتى خس نهادى ناكس نژادى . . . » ( 102 پ ) ، و عبارت « جائى كه كار از مشاهدهء جمال با تمنّاى خيال افتد ، و حالت مجالست اجسام بمخالطت اوهام بل أضغاث احلام بازآيد ، از آن زندگانى چه لذّت حساب بر توان گرفت و در آن حيات چه راحت طمع توان داشت ؟ غالب ظنّ آنست كه اگر صخرهء صمّا بتحمّل ذرّه‌اى از مقاسات وحدتى كه در اين غربت بشدايد آن ملقّى شده است مبتلا گردد ، و يا رايحه‌اى از عواصف رنجى كه در اين غيبت بتحامل آن گرفتار گشته بمشامّ كوه گران لنگر رسد ، در حال ارجاى آن منصدع شود و اجزاى آن متزعزع گردد و لكنّه لا يقتل الصّلّ سمّه يا ليت چون طريق معاودت با ملازمت عبوديّت حضرت جلّت منسدّ گشته است ، و كار مراجعت با خدمت درگاه أعلاه اللّه متعذّر شده ، راه بيرون شو از اين منازل موحش بسته نيستى ، و از مضايق اين مسالك خشن اجتياز را جوازى پديد آمدى ( ظ : آيدى ) ، حوادث ايّام در هر فرسنگى خرسنگى در راه نمىانداختى ، و وقايع روزگار بر هر گامى ناكاميى بيش نمىانداختى ( كذا ) ، بر هر ميلى بر نيلى عبره نمىبايستى كرد ، و در هر منزلى بدرددلى گرفتار نمىشد . . . » ( 78 پ ) .

امّا عذر اين تشابه تعبيرات و اشعار را و نزديكى سبك انشاى دو تن را به يكديگر در وحدت عصر و قرابت نوع تربيت و وحدت موادّ مطالعه و همكارى و هم‌نشينى متمادى بايد جست ، نه در يكى بودن دو شخص ، و اللّه أعلم .